r/Psikoloji

Şimdi orta derecede bolderline birisiyle yakınlık kurmam gerekiyor birbirimize karşı kesinlikle Güven hissetmemiz gerekiyor. Çünkü ikimizil de bir durum yüzünden birbirimize bağlıyız . Ve ona güvenmem gerekiyor ancak bazen çok sıcakkanlı bazen buzdan daha soğuk oluyor . Ve araştırmalarıma veya sorduğum insanlardan yola çıkarak anlaşılması çok çok çok zor olduğu söylendi . Nankör oldukları söylendi çok kolay yalan söyleyebilecekleri söylendi en küçük bir anlaşmazlıkta sırtımdan bıçaklayabileceği söylendi . Ona güvenmek istiyorum onun da durumunu biliyorum ama çok korkuyorum onunla bir süre ev arkadaşlığı yapmak zorundayız . İlaç kullanıyor Bu arada . Sizce aramı nasıl iyi tutarım kendime ezilmeden sınırlarıma doğru çizerek nasıl iyi bir bağ kurarım .

Merhaba, yaklaşık 6 yıldır aktif olarak online ve yüz yüze danışan gören bir uzman psikoloğum. Terapi süreciyle ilgili aklınıza takılan şeyleri sorabilirsiniz.

26 yaşındayım. İyi bir işim var ve dış görünüşüm de epey iyi. nazik ve hassas biriyim insanlarla kötü olamam maalesef çok duygusalım. Eşim 40 yaşında ancak 30 görünüyor ve o çok sert biri dışarıdan ve iki yıldır evliyiz. Spor konusunda takıntılı biri — haftanın altı günü antrenman yapıyor — ve kendi işi var. Maddi durumu oldukça iyi ama aşırı cimri ve para harcamayı hiç sevmiyor.

Beş yıldır birlikteyiz. Evlenmeden önce kafamda çok fazla soru işareti vardı çünkü sayısız kırmızı bayrak görmüştüm. Durumu çok iyi olmasına rağmen onun bekar evine taşındım buna kırılmış olsamda sorun etmedim malum ekonomik şartlar gerek yok harcama yapmasına diye düşündüm. Aslında maddi olarakta Değil duygusal şeyler beni çok yıpratıyordu. Nişanlık bulamadığımı söylediğimde bu senin sorunun demesi bir saat sonra pişman olması gibi.Beni ilişkide ne tuttu hâlâ bilmiyorum ama yine de evlendim.

Evliliğin ilk ayları tam bir kabustu. En ufak şeyde sinirlenip bağırıyordu. Mesela bir gün sadece ondan geç uyandığım için bana nasıl bir kadın olduğumu sorgulayarak bağırmıştı.kadınlar kocalarından erken kalkmak zorundaymış. Sonra Başka bir sefer, balayına gitmeden önce onun kredi kartını ilk kez kullanacaktım; havlu alırken yanına bir de ruj aldım diye bana “hırsız. Mısın bana soracaksın“ dedi. O günden sonra kartını bir daha hiç kullanmadım.

Bunun gibi binlerce olay yaşandı. O bağırırdı, ben ağlardım, sonra o pişman olurdu.

İlk yılın sonunda duygusal olarak uyuştum. Değiştim. Hayır diyebilen, karşılık verebilen biri oldum ama içten içe köreldim ve duygusal olarak tamamen koptum. Bu sefer biraz roller değişti. cinsel isteğimi de maalesef tamamen kaybettim; yaklaşık altı aydır onunla birlikte olamıyorum. bu olmuyor.

Adil olmak gerekirse artık daha sakin biri ve beni memnun etmeye daha çok çalışıyor ama öncelikleri her zaman işi ve sporu.

Ben hem öğrenciyim hem çalışan bir kadınım. Dün akşam eve gelip yemek yaptım ve çok yorulduğum için ona spordan dönünce mutfağı toparlayıp toparlayamayacağını sordum. Bu konu büyük bir kavgaya dönüştü. Mutfağın benim sorumluluğum olduğunu, nasıl dağıttıysam öyle toplamam gerektiğini söyledi. Ben de doğal olarak büyük bir sinir patlaması yaşadım.

Ne yapmam gerektiğini aslında biliyor gibiyim ama yapamıyorum. Bazen kendimde bile suç arıyorum. Tartışma sırasında bana “faturaları ben ödüyorum sende yapmak zorundasın” dedi ama zaten oturduğumuz ev onun. Onun dışında sadece faturaları ödüyor ve dışarıda yemek yersek genelde hesabı o karşılıyor. Ben kendi maaşımla yaşıyorum. Herhangi bir ek ücret ondan almıyorum. Ev Yemepi için malzemeyide kendim alıyorum Çünkü eve daha erken gidiyorum. Haftada 2/3 kere evde yemek yapıyorum diğer günler akşam çalışıyorum o kendisi dışardan yiyiyor.

Ayrıca yurtdışı seyahatlerimizin masraflarını da genelde o karşılıyor; otelleri ben ödüyorum, geri kalan harcamaları ise o üstleniyor.

Sanırım ilişkide kalmamın sebebi hep onun “iyi” taraflarına odaklanmamdı: Bana hiç ihanet etmemesi, hayatında iş–spor–ev dışında başka bir düzeninin olmaması ve güçlü bir karaktere sahip olması gibi şeylerdi. Veya beni dinlemesi yani arkadaşlarımla işimle alakalı sorunları dinler yön verir vs..saygı duyulan biridir..Belki de beni ilişkide tutan bunlardı.

defalarca psikoloğa gitsemde neden ayrılamadığımı neden gidemediğimi çözmüş değilim. Belki benzer durumlardan geçmiş biri vardır ve bir cümlesi bana yardım edebilir diye düşündüm. Teşekkür ederim

Bu uzun zamandır var ama ben ergenlikte olduğumdan beri olduğu için ergen aklıyla ne yapacağımı bilemez halde oluyordum hatta şu anda da böyleyim o yüzden buraya yazmak istedim. Ne yapabilirim sizce? Ablama söylüyorum şiddetin çözüm olmadığını, başta kabul ediyor ama sinir patlaması oluyor ve bir anda yükseliyor saldırıyor, sonrasında da da başka yolu yok vs. diyor hatta övünüyor bir güzel dövdüm diye. Fiziksel olarak muhtemelen çok acıtmasa bile gücü yetiyor diye küçük çocuklara bunu yapmasına katlanamıyorum, çocukların üzerinde bıraktığı etkiyi fark etmiyorlar mı sadece ben mi fark ediyorum? Çocukların hiçbir zaman şiddeti hak ettiğini düşünmüyorum insan olarak bundan iyisini yapmamız lazım, sizce ne yapmalıyım? Şu anda onlarla kalmıyorum ve ben de gerginliklerine gelemiyorum. Sizce ne yapabilirim? Sessiz kalmak istemiyorum ama o anlarda araya girersem de onlara saldırı gibi algılasınlar da istemiyorum anne ve baba ikisi de bunu yapıyor çünkü ve kendi yetersizliklerinden yapıyorlar bunu görüyorum araya girersem içlerinde bir şey daha çok kopacak gibi hissediyorum. Yoksa cidden araya girip öyle mi fark etmelerini sağlamalıyım? Sizce özel olarak konuşarak halledebilir miyim? Çocuklar bunu nasıl atlatabilir? :( ayrıca çocukları da görmezden geldiklerini düşünüyorum. ikisi de çalışıyor ama bununla alakalı değil ellerinde ilgi göstermek için birçok an oluyor ve bunu görmüyor ya da duymuyorlar. kişisel travmalarini çocuklara yansitiyorlar şiddetle gibi geliyor. ablam kitap okumayı sever bununla alakalı kitap öneriniz varsa da çok iyi olur.

20 yaşındayım ve son zamanlarda psikolojik olarak gerçekten çok kötü hissediyorum. Açıkçası ne yaşadığımı tam olarak anlamaya çalışıyorum. Belki burada beni anlayabilecek insanlar vardır diye yazmak istedim.

Çocukluğumdan beri çok içine kapanık biriydim. Hayatım genelde ev-okul arasında geçti. Çok sosyal bir çevrem olmadı. Ortaokulda derslerim inanılmaz iyiydi, çevremde herkes benden umutluydu. Ben de liseye geçince hayatımın başlayacağını sanıyordum. Arkadaş ortamı, sosyal hayat, sevgili, anılar vs. yaşayacağımı düşünüyordum. Hatta o yaşlarda sürekli yüksek puanlı liselere bakıyordum, başka şehirlerde okumak istiyordum ama aile baskısından dolayı kendi şehrimde kaldım.

Lise dönemi benim için çok kötü geçti. Hem sosyal olarak çok zorlandım hem de insanlarla iletişim konusunda çok sıkıntı yaşadım. Ufak şakaları bile fazla kafaya takıyordum. Zaten aile içinde de baskıcı bir ortam vardı. Yıllarca hep “önce başarılı olayım sonra yaşamaya başlarım” kafasında yaşadım.

Sonra mezun seneleri başladı. Şu an teknik olarak 4. mezun durumundayım. KPSS ile devlette işe girdim, yaşıma göre fena olmayan bir maaş alıyorum ama içimde sürekli bir boşluk hissi var. İnsanların üniversite okuduğunu, arkadaş ortamları kurduğunu, sevgili yaptığını, şehir değiştirdiğini görüyorum. Ben ise sanki hayatı uzaktan izlemişim gibi hissediyorum. Sanki 15-20 yaş arası dönemi yaşamadan direkt bugüne ışınlanmışım gibi.

Bir dönem kumar batağına da girdim. Kredi kartlarım patladı. Kendimi iyice kaybettim. Sürekli hayal dünyasında yaşamaya başladım. Bir anda değişip herkesi şaşırtacağımı falan düşünüyordum. Şimdi dönüp bakınca aslında bunların biraz “değer görmek” istemekten kaynaklandığını fark ediyorum galiba. Çünkü hayatım boyunca çok yalnız hissettim. Kimse beni aramıyor, sormuyor gibi hissediyorum. Akrabalarımla bile doğru düzgün bağım yok. İnsanların “favori arkadaşı” olma hissini hiç yaşamadım gibi geliyor.

Son zamanlarda ilk defa biraz bilinç kazandığımı hissediyorum ama bu sefer de geçmişe aşırı takılıyorum. Sürekli “çok geç kaldım”, “gençliğimi yaşayamadım”, “herkes ilerledi ben kaldım” düşünceleri dönüyor kafamda. Bir yandan da hâlâ içimde kendimi toparlama isteği var. Spor yapmak, üniversite kazanmak, gerçekten yaşamak istiyorum ama bazen o kadar geç kaldığımı hissediyorum ki hiçbir şeyin anlamı yokmuş gibi geliyor.

Dürüst olmak gerekirse şu an en çok merak ettiğim şey şu: Bu hisleri yaşayan başka insanlar oldu mu? Gerçekten sonradan toparlanabilen, geç açılan insanlar var mı? Çünkü bazen hayatım daha başlamadan bitmiş gibi hissediyorum.

Kendimde dehb,okb ve daydreaming olduğunu düşünüyorum belirtiler bunları mi gösteriyor sizce?

72 gün önce babamı kaybettim, psikiyatriye gittim; algıları yüksek birisin sana sadece uyku düzenin için ilaç vereceğim, konuşarak halletmen gerekiyor dedi. İlaçla çözmek son çare olmalı dedi.

Ama psikolog önermem etik olmaz kendin araştır dedi. Bakıyorum, yorumlara sağa sola da yeni mezunlar zaten hak getire victoria secrets modelleri gibi. (Yanlış bir düşünce olabilir ama çoğu özel üniversite mezunu samimi gelmiyorlar.) Google maps yorumları manipüle edilebiliyor o yüzden onlar da çok doğru gelmiyor.

İstanbulda deneyimli bir psikolog seçecek olsanız nasıl seçerdiniz?

Edit: maddiyattan ziyade bana değer katacak bir psikolog bulmam gerekiyor.

Merhabalar, Son 2-3 Haftadır hiç bir isteğim ve tutkum kalmadı, Hiç bir şey yapmak istemiyorum, yürümek bile istemiyorum, işe bile gitmek istemiyorum bende (DEHB, Anksiyete ve Depresyon) vardı ilaçlarlımı düzenli olarak kullanıyorum, yakında terapi alıcağım bir çok hedefim vardı örneğin şunlar:

• Haftada 2 Gün Yürüyüş Yapmak (Geçen Hafta Yapabildim) Bunu Psikiyatrim İstedi Yürüyüş Yap Diye Neden Bilmiyom 40DK Yürüyüş Yapmanı Haftada 3 Kez ve 1 Kez'de Sosyalleşmeni Söyledi
• İngilizce Öğrenmek
• Psikoloji İle İlgili Kitaplarımı Okumak
• Sıfırdan Matematik Çalışmak
• Derleyici Yazmak
• Tüm Bunları 09.00 - 18.30 Bir İşte Çalışırken Yapabilmek

Bunlardan önce 1 hedefim daha vardı onun için yaklaşık 3-4 yıl çabaladım erteleme, dehb ile mücadele ettim sonrasında tedavi olmayada başladım o hedefimede ulaştım hatta o hedefimden öğrendiklerimle proje fln yaptım ancak nedense son zamanlarda hiç bir şey yapma isteğim yok bir şey yaparken bile midem bulanıyor o derece nefret ediyor ve sıkılıyorum her şeyden neden böyle bilen var mı? yaklaşık 4-5 senedir monoton bir hayatım var

2,5 aydır şiddetli depresyon ve sürekli intihar düşünceleriyle boğuşuyorum. Gördüğüm her şey, kendimi nasıl öldürebileceğimle ilgili bir düşünceye dönüşüyor. Doktorum bunun depresyon olduğunu söylüyor, ama korkunç derecede gerçek geliyor.

Hayat artık tamamen anlamsız geliyor. Kendi ailemle bile bağlantı kuramıyorum. Kapımın önünde yatlar ve Ferrariler olsa bile, onlara bakmaya bile tenezzül etmezdim. Hiçbir şeyin önemi yok. Hiçbir şey gerçek gelmiyor.

Bu kadar derin bir durumdan geçen ve gerçekten iyileşen oldu mu? İntihar düşünceleri hiç durdu mu?

Şu anda 150 mg Venlafaxine ve 5 mg Abilify kullanıyorum.

Merhaba 25 yaşındayım nkb olduğumu düşünüyorum ve ağır bir vakayım sanırsam insanlarla yüz yüze iletişim kuramıyorum pek duyuyorum ama dinleyemiyorum sıkılıyormuşum gibi geliyor veya istemeden konuşuyormuşum gibi ve insanlar bunu anlayıp üzülüyorlar sanırım bu ailem arkadaşlarım tanımadığım denk gelip iki çift laf ettiklerim dahil insanların başarısını içten içe kıskanıyorum sanırım birisi mutluysa ve benim modum yoksa onuda mutsuz edecek cümleler kurasım geliyor ve bazen bunu fazlasıyla yapıyorum birisinin başına kötü bir şey gelince bazen gülüyorum empati kuramıyorum ve gerçekten bu modumu çok düşürüyor bazen kendime katlanamıyorum bunu düzeltemiyorum ikili ilişkilerde gerçekten leş gibiyim iletişim b*k gibi oluyor konu birden dağılıyor eğer bir ortamda birden çok kişi varsa ordan oraya atlayabiliyorum herkesle konuşup herkesi dinlemeye çalıştığımda oluyor fakat sadece duymaktan ibaret yalnız ölmem gerektiğini düşünsemde çalışırken birilerini arıyorum sıkılıp telefonda f2face ten biraz daha rahat geçiyor ilişki de yapamıyorum kadınlar bana ilgi duyuyor mu bilmiyorum fenotip bozuk zaten ve sanki anlımda psikopat bir ucube olduğum yazıyorda yanaşmıyorlar yanaşırlarsa zaten mutlu olamayacaklar muhtemelen bunu hissediyorlar kesin yalnız kalmam gerektiğini düşünme sebeplerimden biride bu kendimi değersiz hissediyorum yaşamalıyım fakat yalnız ölmem gerektiğini düşünüyorum düzelmem mümkün mü ne yapacağım ben

Türkiye’de depresyon için ketamin tedavisi uygulayan klinikler arıyorum. NPİSTANBUL, Moodist ve Ahmet Yassa’nın bu tedaviyi uyguladığını biliyorum. Bunun dışında ketamin tedavisi uygulayan başka kurumlar veya kişiler var mı? Özellikle de bu tedavi yöntemi üzerine spesifik eğitim almış klinikler; çünkü bu psikiyatristlerin ketamin tedavisi üzerine spesifik bir eğitimleri yok özgeçmişlerinde yazdığına göre. Ayrıca Türkiye’de bu kurumlarla veya başka klinikler ile ketamin tedavisi deneyimlemiş olan var mı?

Selamlar bu benim videom burada kendimle alakalı yüz yüze gerçekleri anlatıp psikolojimi rahatlatmak istedim bu bir dertleşme postu değil yanlış anlaşılmasın lütfen sadece yaptığım beden dili ve psikolojik hareketler ile benim neye ihtiyacım olduğunu bilebilen mantıklı ve profesyonel kişilere bir soru sormak istiyorum bende ne var acaba yani kendimi bir sorun olarak görüyordum artık beni böyle bir şey yapan sorunlar neler onu düşünüyorum o yüzden yorumlarınızı bekliyorum bu dediğim gibi prim kasmak için yaptığım bir video değil sadece beden dilim ve konuşma tarzından bende neler olduğunu merak ediyorum lütfen beni linçlemeyin ve yanlış algılamayın eğer moderatörler bu postu silerse onlara saygım sonsuz kendi düşüncelerine katiyetle saygı duyuyorum kendinize iyi bakın hoşça kalın

Geçen hafta hikâyemi paylaşmıştım ve hepiniz bana çok destek oldunuz. Her şeye karar vermiştim ve eşim iki gündür bana yalvarıyor. Kapıma geldi, ona her şeyin bittiğini söyledim. Buna rağmen sabaha kadar kapının önünde yattı. Sürekli yalvardı. Sabah yine, akşam yine… Gözyaşları, yakarışlar… Ona acıdım. şu an kendimden utanıyorum. Bana bir ay vermemi, kararımı o zaman vermemi istedi. Yanımdan gitmediği için dün geceyi onunla geçirmek zorunda kaldım. Bu sabah yatağıma kahvaltı getirdi ve ağladı. Ona açık açık artık onu sevmediğimi söyledim ama eski duygularımın geri geleceğini söyledi.

Az önce işe gitti ve ben şimdi ağlıyorum. Her şeyden emindim. Hislerimden emindim. Gelecek için heyecan duyuyordum. Şimdi ise kendimden utanıyorum. Nefes alamıyormuşum gibi hissediyorum. Hiç böyle bir durum yaşayan oldu mu? Sonrasında ne yaşadınız?