u/iamtherealemin

20 yaşındayım ve son zamanlarda psikolojik olarak gerçekten çok kötü hissediyorum. Açıkçası ne yaşadığımı tam olarak anlamaya çalışıyorum. Belki burada beni anlayabilecek insanlar vardır diye yazmak istedim.

Çocukluğumdan beri çok içine kapanık biriydim. Hayatım genelde ev-okul arasında geçti. Çok sosyal bir çevrem olmadı. Ortaokulda derslerim inanılmaz iyiydi, çevremde herkes benden umutluydu. Ben de liseye geçince hayatımın başlayacağını sanıyordum. Arkadaş ortamı, sosyal hayat, sevgili, anılar vs. yaşayacağımı düşünüyordum. Hatta o yaşlarda sürekli yüksek puanlı liselere bakıyordum, başka şehirlerde okumak istiyordum ama aile baskısından dolayı kendi şehrimde kaldım.

Lise dönemi benim için çok kötü geçti. Hem sosyal olarak çok zorlandım hem de insanlarla iletişim konusunda çok sıkıntı yaşadım. Ufak şakaları bile fazla kafaya takıyordum. Zaten aile içinde de baskıcı bir ortam vardı. Yıllarca hep “önce başarılı olayım sonra yaşamaya başlarım” kafasında yaşadım.

Sonra mezun seneleri başladı. Şu an teknik olarak 4. mezun durumundayım. KPSS ile devlette işe girdim, yaşıma göre fena olmayan bir maaş alıyorum ama içimde sürekli bir boşluk hissi var. İnsanların üniversite okuduğunu, arkadaş ortamları kurduğunu, sevgili yaptığını, şehir değiştirdiğini görüyorum. Ben ise sanki hayatı uzaktan izlemişim gibi hissediyorum. Sanki 15-20 yaş arası dönemi yaşamadan direkt bugüne ışınlanmışım gibi.

Bir dönem kumar batağına da girdim. Kredi kartlarım patladı. Kendimi iyice kaybettim. Sürekli hayal dünyasında yaşamaya başladım. Bir anda değişip herkesi şaşırtacağımı falan düşünüyordum. Şimdi dönüp bakınca aslında bunların biraz “değer görmek” istemekten kaynaklandığını fark ediyorum galiba. Çünkü hayatım boyunca çok yalnız hissettim. Kimse beni aramıyor, sormuyor gibi hissediyorum. Akrabalarımla bile doğru düzgün bağım yok. İnsanların “favori arkadaşı” olma hissini hiç yaşamadım gibi geliyor.

Son zamanlarda ilk defa biraz bilinç kazandığımı hissediyorum ama bu sefer de geçmişe aşırı takılıyorum. Sürekli “çok geç kaldım”, “gençliğimi yaşayamadım”, “herkes ilerledi ben kaldım” düşünceleri dönüyor kafamda. Bir yandan da hâlâ içimde kendimi toparlama isteği var. Spor yapmak, üniversite kazanmak, gerçekten yaşamak istiyorum ama bazen o kadar geç kaldığımı hissediyorum ki hiçbir şeyin anlamı yokmuş gibi geliyor.

Dürüst olmak gerekirse şu an en çok merak ettiğim şey şu: Bu hisleri yaşayan başka insanlar oldu mu? Gerçekten sonradan toparlanabilen, geç açılan insanlar var mı? Çünkü bazen hayatım daha başlamadan bitmiş gibi hissediyorum.

Kendimde dehb,okb ve daydreaming olduğunu düşünüyorum belirtiler bunları mi gösteriyor sizce?

Arkadaşlar herkese merhaba 2023 mezunuyum ve 20 yaşındayım ve şu an 4. mezun seneme girme ihtimalim var. Açıkçası kendimi hayatta çok geri kalmış hissediyorum.

Ortaokulda derslerim çok iyiydi, çevremdeki herkes benden umutluydu ama çocukluğumdan beri oldukça asosyal ve içine kapanık biriydim. Hayatım genelde ev-okul arasında geçti. Sürekli “gerçek hayat sonra başlayacak” diye düşündüm. Lisede arkadaş ortamı, sosyal hayat, sevgili vs. olur sanıyordum ama olmadı.

Sonrasında KPSS ile devlette işe girdim. Şu an yaşıma göre kötü olmayan bir maaş alıyorum ama içimde hâlâ üniversite okuma isteği var. Özellikle hayalimdeki şehirde ve hayalimdeki üniversitede okuma isteği. Ama bir yandan da 4 yıl mezuna kalmış olmak psikolojik olarak çok ağır geliyor. İnsanların benden uzaklaştığını, hayatı kaçırdığımı hissediyorum.

Açıkçası son birkaç yılda mental olarak çok dağınıktım. Kumar, erteleme, aşırı hayal dünyasında yaşama gibi şeyler yüzünden kendimi kaybettim diyebilirim. Ama son zamanlarda ilk defa biraz bilinç kazandığımı hissediyorum. Spor yapmak, ders çalışmak, hayatımı toparlamak istiyorum.

Sizce bu saatten sonra kendime 1 yıl daha vermek mantıklı mı? Özellikle geç toparlanan veya uzun süre mezuna kalıp sonradan hayatını düzene sokan kişiler varsa deneyimlerini merak ediyorum.