r/OndersteuningsPlein

Ik zit momenteel tussen twee banen en kan pas 1 juli starten. In het begin dacht ik lekker even twee maanden vrij maar al gauw merkte ik dat ik me enorm begon te vervelen en zelfs lui werd. Ik sta gewoon vroeg op. Wandel, tv kijken, huishouden. Maar dit allemaal ben ik voor de middag wel alweer klaar. Uiteraard zijn mijn vrienden en partner gewoon aan het werken dus daar kan ik helaas niet veel mee doen.

Iemand nog tips om er door te komen?

Goedemorgen allemaal!

Hoe is het met jullie? Nog plannen?

Ik heb moeite om mezelf medicatie toe te staan. Ik ben vooral bang om er afhankelijk van te worden. Herkennen mensen dit en/of hebben ze tips? Ik heb sowieso een psychiater en zij weet ervan (dat ik er moeite mee heb, het is ook onderwerp van gesprekken).

Ha allemaal,

Zelf ben ik 23 jaar heb ik op het oog best wel alles op een rijtje. Veel sociale contacten, hechte vriendengroep, vriendin, gaat goed met mijn opleiding, maar toch zit ik enorm met mij zelf in de knoop. Ik ben geen prater, ik stop het liefst alles weg en zorg er weer voor dat ik lach en het gezellig is. Ik merk dat dit steeds slechter gaat en ik het er lastig mee heb. Omdat iedereen mij kent als het gezelligheids dier en ik er niet makkelijk over praat zat ik na te denken over een psycholoog. Ik vind het zelf alleen enorm zwaar klinken, zo erg is het toch allemaal niet. Aan de andere kant denk ik dat het me wel zal helpen meer naar mijzelf te kijken en vooral naar mijn gevoelens.

Hoe denken jullie hier over?

Hoi iedereen,

Ik heb met aii onderstaande tekst laten herschrijven omdat ik zelf lastig uit mn woorden kom( wel eerlijkmomneven te vermelden)

Ik zit met een situatie in mijn huwelijk waar ik het lastig vind om een weg in te vinden, en ik hoop op wat advies of verschillende perspectieven.

Mijn vrouw is aseksueel. Hoewel onze band verder goed is, mis ik de seksuele intimiteit en de spanning enorm. Dit gemis heeft ertoe geleid dat ik een tijdje online contact heb gehad met een andere vrouw via WhatsApp. We wisselden foto’s uit, en voor mij voelde dat als een enorme boost; ik voelde me eindelijk weer gewaardeerd als man en aantrekkelijk gevonden.

Nu dat contact is gestopt, merk ik dat ik dat gevoel weer heel erg mis. Ik neig ernaar om opnieuw online op zoek te gaan naar dat soort contact, maar ik worstel met mijn geweten:

Is het vreemd dat ik deze behoefte heb, gezien de situatie thuis?

Wordt dit gezien als 'fout' of vreemdgaan, zelfs als het alleen online is en puur om de bevestiging gaat?

Hoe gaan anderen om met een partner die geen behoefte heeft aan seks, terwijl je dat zelf wel hebt?

Ik hoor graag of er mensen zijn met tips of ervaringen. Hoe blijf je trouw aan jezelf en je partner zonder je eigen behoeften volledig weg te cijferen?

Het is zaterdag, wat gaan jullie doen? Een incheck draadje! Hoe heb je geslapen? En wat zijn plannen voor vandaag? :))

Het is vrijdag, bijna weekend! Wat ga je vandaag doen en/of heb je weekendplannen!

Fijne dag in ieder geval 🩷

Ik heb even getwijfeld waar ik mijn verhaal moet doen, maar begin wanhopig te worden dus ik start hier. Ik zal het proberen kort te houden.

Ik werk 5 dagen per week op kantoor. Momenteel een "creatieve" baan, hier voor 3 technische banen gehad. En tot nu toe vindt ik werken verschrikkelijk.

4 jaar geleden ben ik afgestudeerd. Ik heb een langdurige schooltijd gehad om het maar netjes te verwoorden. Op middelbare school begonnen op gymnasium, afgezakt naar vmbo, terug naar havo, 2 keer blijven zitten, uiteindelijk als 20-jarige geslaagd met een havo diploma.

Vervolgens eerste studie na half jaar gestopt, tussenjaar in buitenland (gewerkt), vervolgens nieuwe studie. Deze afgerond na 8 jaar (hbo studie). Ben op zich tevreden met de studiekeuze, maar de ellende begint pas echt na mijn studie.

Eerste baan, kantoorbaan. Lange dagen. Eerste 2 weken viel ik al bijna in slaap achter het bureau. Gigantisch saaie omgeving met oude mensen en oude werkwijzes. Collega's vertelden dat ik wel zou wennen aan kantoorwerk. Ik kon er niet aan wennen en ben na 1 jaar werken vertrokken.

2e baan was al vooruitgang. Weer kantoorbaan met meer afwisseling. Soms onderweg en thuiswerken. Moeite met verantwoordelijkheid en impostersyndroom. Na ongeveer 1 jaar ook vertrokken.

3e baan. Opnieuw kantoorbaan. Opnieuw lange dagen. Raakte erg onderprikkeld en had moeite met gebrek aan structuur in het bedrijf. Was geen duidelijke leiding en soms wist ik zelf niet wat ik aan het doen was. Werkzaamheden erg technisch, repetief en opnieuw saai. Ongeveer na een jaar vertrokken.

Nu 4e baan. Ik ben 2 maanden onderweg. Eerste week was top! Baan met meer creativiteit. Al snel kom ik erachter dat er extreem veel structuur is. Pauzes tot op de minuut afgemeten. Scheve blikken omdat ik 8 minuten te laat was (had verder geen afspraken). Veel controle. Veel verantwoordelijkheid, deadlines etc. Moeite met bedrijfscultuur. Wel connectie met mensen uit de werkplaats.

Ik trek het niet meer. De radio op de achtergrond die herhalend dezelfde programmering draait. De onnodig serieuze sfeer die er hangt. De humor die ik niet begrijp. De repetieviteit elke dag. Het notitieblokje in ieders hand tijdens de start-up om 9 uur stipt.

Ik ben ten einde raad. Dit klinkt wellicht als een luxe probleem, maar het heeft veel impact op mijn leven. Ik droom er snachts over en zondagavond heb ik buikpijn.

Ik heb altijd al gewerkt, vanaf mijn 14e. Werken heb ik nooit vervelend ervaren. Heb naast mijn studie altijd maximaal bijgewerkt vanwege het geld en de sociale contacten. Ik vindt mijn vak oprecht ook interesant. Begon eigenlijk nadat ik mijn opleiding had afgerond. In mijn vrije tijd spendeer ik er veel tijd aan. Kan soms tot 3 uur in de ochtend bezig zijn met eigen projecten. Heb mezelf veel aangeleerd. Maar ik krijg het gewoon niet voor elkaar om na 4 banen een plek te vinden wat bij me past. En langzamerhand ga ik het toch meer bij mezelf zoeken dan mijn omgeving. Heb ik ergens een verkeerde keuze gemaakt? Ik ben bang dat baan nummer 5 opnieuw ellende gaat worden.

Wat kan ik doen? Mocht je geen advies hebben, waar kan ik heen om erachter te komen wat het probleem is. Ik vermoed dat het probleem dieper in mijn karakter ligt (gezien de moeite met school etc.) Wellicht het probleem met stilzitten en onder controle staan. Ik heb namelijk ook moeite met lange zitten (vroeger kerk, nu kringverjaardagen). Ik heb geen moeite met sociale contacten. Misschien ADHD of ADD. Ik weet het niet.

Huilend zit ik dit te typen. Dit is al de zoveelste keer dat ik mijn "vader" (zo wil ik hem eigenlijk niet meer noemen, eerder "gore klootzak" of iets in die trend) heb betrapt op het kijken van porno. Echt iedere keer als ik met mijn moeder weg ben geweest en thuis kom zie ik hem snel zijn telefoon wegstoppen, maar vandaag lukte het niet op tijd. Ik heb hem uitgescholden voor vanalles. Hij smeekte me om het niet aan mijn moeder te vertellen. En ik heb het toch gedaan. Nu hebben ze ruzie.

Waarom reageer ik zo kwaad hierop? Zo vol walging ook. Ik heb zelf genoeg meegemaakt wat betreft relaties (van seksueel misbruik tot constant gecontroleerd worden en gaslighting) en mijn vertrouwen in mannen is bijna 0. Momenteel is het gewoon weer 0. Mannen zijn voor mij... weet ik niet. Dat ik al 15 jaar niet meer durf te daten omdat ik al paniekaanvallen krijg zodra ik een jongeman een beetje meer dan gewoon leuk lijk te vinden zegt genoeg.

Ik geloof mijn vader gewoon niet meer, hij liegt ook constant. Constant die teleurstellingen omdat hij belooft het niet meer te doen, totdat je merkt dat hij weer naar vrouwen op tv staart alsof het een stuk vlees is met een gat erin.

Ik durf al jaren niet meer in het bijzijn van mijn ouders in een bikini te lopen. (Nu ben ik door antidepressiva toch al een beetje te blubberig geworden).

Wat moet ik toch? Ik zou zo graag het contact willen verbreken met mijn vader, maar ik woon nog thuis.

Ik was sowieso al geen grote eter, maar sinds ik mijn antidepressiva aan het opbouwen ben voor een angst- en paniekstoornis is mijn eetlust eigenlijk helemaal verdwenen.

Ik probeer vooral lichte en vloeibare dingen te eten (smoothies, yoghurt, soep, banaan, etc.), zodat het niet te zwaar op mijn maag ligt en geen paniekaanval triggert, want dat gebeurt helaas in de meeste gevallen.

Mijn vraag: hebben jullie tips voor voeding die makkelijk weg te krijgen is, maar wel zo voedzaam mogelijk?

Ik (27F) heb me beseft dat ik erg veel trauma heb overgehouden aan 2024. Na jaren liegen tegen mezelf en "future faken" om te overleven stortte ik dat jaar in toen dingen niet uitpakten zoals ik had gedacht. Ik was zo ontzettend de weg kwijt toentertijd. Ik ging ook heel erg over mijn eigen grenzen heen op seksueel gebied. En ik had zo ontzettend veel pijn en zo veel teleurstellingen dat jaar. Ook extreem veel liefdesverdriet

Dat beseft hakt er nu gewoon echt keihard in en ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Ja, het meenemen naar mijn psycholoog uiteraard. Maar ik wil binnenkort naar bed en als ik niet spoedig kan stoppen met huilen zal ik niet genoeg slaap krijgen en kan ik niet goed functioneren

Sorry voor deze crashout. Ik wilde dit gewoon ergens kwijt. En hopelijk wat helpende dingen horen

Ik ben denk ik geleidelijk aan in een depressie beland. Het is allemaal eigenlijk bergafwaarts gegaan rond de leeftijd van 14 jaar. Ik kreeg toen een random paniekaanval en sindsdien was ik bang om op plekken te komen omdat ik bang was weer een paniekaanval te krijgen. Het was echt naar toen. Buiten had ik altijd het gevoel dat ik duizelig was, wazig zicht, tintelend gevoel hele lichaam, derealizatie etc. Nu is dat gelukkig veel minder het geval. Ook ben ik indirect gepest/buitengesloten geweest op de middelbare tot ongeveer 18 jaar. Dit heeft mij wel geschaad, ook in combinatie met trauma's uit mijn jeugd. Nu zit ik op de uni en woon ik alleen. Mijn ritme is totaal weg, basistaken kosten mij heel veel moeite en ik heb geen plezier meer in dingen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik zelfs amper buiten kom. Vaak verzorg ik mezelf alleen als ik ergens moet zijn, de winkel of afspraak ofzo. Het is allemaal zo vermoeiend. Vroeger was ik als kind wel altijd buiten, had vrienden, creatief dingen doen etc. Nu ben ik antisocialer geworden, isoleren etc. Ik studeer nog, maar kost ook erg veel moeite. Ik weet nu even niet wat ik moet doen. Naar de huisarts? Ik vertel nooit mijn problemen aan iemand omdat ik ze niet wil belasten.