Over degene die er deels voor heeft gezorgd dat ik hier op aarde rondloop.
Huilend zit ik dit te typen. Dit is al de zoveelste keer dat ik mijn "vader" (zo wil ik hem eigenlijk niet meer noemen, eerder "gore klootzak" of iets in die trend) heb betrapt op het kijken van porno. Echt iedere keer als ik met mijn moeder weg ben geweest en thuis kom zie ik hem snel zijn telefoon wegstoppen, maar vandaag lukte het niet op tijd. Ik heb hem uitgescholden voor vanalles. Hij smeekte me om het niet aan mijn moeder te vertellen. En ik heb het toch gedaan. Nu hebben ze ruzie.
Waarom reageer ik zo kwaad hierop? Zo vol walging ook. Ik heb zelf genoeg meegemaakt wat betreft relaties (van seksueel misbruik tot constant gecontroleerd worden en gaslighting) en mijn vertrouwen in mannen is bijna 0. Momenteel is het gewoon weer 0. Mannen zijn voor mij... weet ik niet. Dat ik al 15 jaar niet meer durf te daten omdat ik al paniekaanvallen krijg zodra ik een jongeman een beetje meer dan gewoon leuk lijk te vinden zegt genoeg.
Ik geloof mijn vader gewoon niet meer, hij liegt ook constant. Constant die teleurstellingen omdat hij belooft het niet meer te doen, totdat je merkt dat hij weer naar vrouwen op tv staart alsof het een stuk vlees is met een gat erin.
Ik durf al jaren niet meer in het bijzijn van mijn ouders in een bikini te lopen. (Nu ben ik door antidepressiva toch al een beetje te blubberig geworden).
Wat moet ik toch? Ik zou zo graag het contact willen verbreken met mijn vader, maar ik woon nog thuis.