Kendimize saygı gösterdiğimizde yalnız kalmak zorunda olduğumuz gerçeği
Birisi bana en ufak bir saygısızlık yaptığında o konuşmayı bitiriyorum. Saygısızlık yapmayan insan sayısı çok az oluyor, bu da benim yalnız kalmama neden oluyor. Örneğin biriyle buluşma planladim 3 kere ekti tarih değiştirdi, buluşmaya 30 dakikadan fazla geç kaldi. Beklemem giderim
Birisi küfür ettiğinde, fikirlerimi kucumsediginde bunlar benim için konuşmayı bitirmek için yeterli. Özen vererek yaptığım bir işe " amaan bunu da herkes yapar zaten bu kolay bir şey" diyen birisi benim için out. Durum böyle olunca çevremde hiç insan kalmıyor. Sanki yalnızlık ve saygiszlik arasında bir seçim yapmam gerekiyor, birine katlanmak yerine yalnızlığı seçiyorum.
Insanları affetmek benim için zor. Zor gunlerimde bana o günleri yaşatan kişi şuan pişman olmuşsa bana ne? Ben o zorluğu tek basima yaşadım sonucta. Birisi pişman oldu diye neden onu kabul etmek zorunda olayım? Benim için biten bitmistir Seni okyanusun ortasında terk eden kişinin kıyıya nasıl ulaştığını bilmeye hakkı yoktur.
Bu radikal dusuncelerim keskin fikirlerim gerçek yaşamla uyuşmuyor çünkü hepimiz insaniz ve hata yapıp pişman olup degisebiliyoruz. Yine de birini affetmek benim için çok zor ve kendimi affetmek için zorlasam da olmuyor.