r/Trentahin

mid 30s - to 40s who have so much time, earning only about 40k-50k, single and introverted. what do you do on your free time after work (wfh) and all household chores. what do you do to avoid thinking di ka na nga magaling sa career, single ka pa?

I came from a broken family, since 4 ako hiwalay na sila and lola ko bumuhay sakin and such, minsan may sustento sa tatay pero di naman ganun kaconsistent dahil may pamilyang iba na, my mom sobrang mabibilang lang sa daliri.

Lagi akong may sabit nung elem and pinsan ko lang lahat nagsasabit sakin, except nung grad na ng grade 6 na umiyak pa ko kase late tatay ko sa general practice.

Moving forward, I am a mom now ng 5 years old. Im working night shift na hybrid and full time mom. So yung sleep ko talaga is sobrang limited pati pahinga dahil 11am pasok nya sa school everyday and multitasking talag, laba luto etc habang nagwowork pag wfh

Grumaduate na sya kahapon ng kinder and at 5 years old mag grade one na sya, actually dapat sa kinder 1 sya nakaenroll pero nagkamali ng lagay ang school kaya naging kinder 2 sya.

Nung unang pasok nya sa school, as in ayaw talaga nya and nagkacry sya pag nagaaral kami. My MIL told me baka daw prinepressure ko ang bata, people sa paligid namin telling me wag kong pilitin ang bata. Ipatutor ko

Pinatutor ko sa kamag anak and then yung kamag anak naaawa daw sa anak ko kase naiiyak pag nagaaral

Kinuha ko ulit ng pagtuturo, aaminin ko, may time na tumataas boses ko kapag tinuturuan ko dahil wala pa ko sleep galing work tapos syempre wala namang batang di makulit. Pero never ko naman minura or sinaktan physically. I always sorry after magtaas ako ng boses.

Everything is slowly changing, yung anak ko na dati ayaw magschool, excited ng pumasok. Lahat na ng mga tao sa school binabati, dumadami na ang friends. Dumating ang first grading, di sya kasama sa with honors, pero okay lang. ang nasa isip ko lang non, basta pumasa sya and masaya sya sa ginagawa nya okay na.

And ayun dumating ang mga sumunod na gradings at nagkakaaward na anak ko. And sobrang nagimprove social skills nya. Naiiyak ako while typing this.

Kahapon grumaduate na sya with 3 awards tapos yung isang award best in math pa, e obob ako sa math kaya nga ko nagpsych lol.

Anyway, my heart is so full right now. From a kid na wala laging magulang tuwing PTA meeting, card giving, school events to recognitions to a mom right now na laging present sa lahat ng ganap ng anak ko. Kahit walang tulog, kahit isang kilo na eyebags. Gagawin ko lahat so di mararamdaman ng anak ko naramdaman ko. I will never let my kid question herself kung kamahal mahal ba sya because I love her with all my heart.

Its such a nice feeling when people around me say na gusto din nila kong maging nanay or paampon. Because right now, kahit di ko natupad pangarap ko dahil I had my kid as early as 23, masaya ako. I want to be a mom na kinailangan ko nung bata ako.

I already cut off my mom sa life namin dahil sobrang sakit na, she keeps on disappointing me ng paulit ulit. I dont need to have a mom to be a good mom.

Kapag Trentahin parang lagi tayo in a rush and just want to keep everything simple.

As for me, I keep my hair “wash and wear” short.

Want to know yours, baka may pwede pa ko i-adopt. 😊

4 years na akong single. Nasanay na din akong may sariling mundo at enjoy mga hobbies ko pero minsan may yearning pa din.

Nagtry akong manood ng kdrama kaso di nagaano effective di katulad ng teenager ako.

Mga katrenahin, paano? Haha. Ayaw ko namng lumandi for the sake of landi kasi tamad din akong magmessage after ng yearning. Haha.

Edit: Salamat sa mga sumagot! Atleast alam ko na normal lang ito. Also, grabe naman yung galit nung isang comment. Haha. Wag na mang away. Wala naman kaming inaaway sa post na ito. Naghahanap lang ng solusyon at katropa na ganito din yung nararamdaman. Peace tayong lahat. 😊

So I was chatting with my sister. 14 years gap namin. I noticed she's reacting to her own messages so I told her, "Sira ulo ka ba? Bat ka nagre-react sa messages mo?" Then she told me self-reacting daw yun and tsaka ang tanda ko na daw kasi. Bwesit.

since trenatahin na tayo and probably most of us naman ready na magsettle down. kinoconsider nyo ba ung job ng magiging partner nyo? example would you date someone na minimum wage earner? or like nagaangkas or mga move it rider?

Edit: question lang to ah. Since laging lumalabas sa feed ko ung regarding sa broke boys blah blah blah.

Nanonood ako ng kdrama ngayon tapos kinikilig ako kapag nag-ssmile yung bida na guy. Nabbwisit sakin yung pusa na katabi kong natutulog dito sa kama ko kasi naiistorbo tulog niya. Hahaha. Okay share ko lang sa subreddit na 'to kasi wala naman ako mapag-kwentuhan.

ikaw ano gusto mo i-kwento? 😅

I used to hate matcha.

Like… legit lasang damo talaga 🥲

I never understood the hype.

But now??

I catch myself craving a matcha latte out of nowhere lol

I guess it’s true na some things are an acquired taste.

Funny lang how something you didn’t like at first…

slowly becomes something you look for.

Kahit wala namang nagbago. (luh??? 😅)

Anywayssss kayo, what’s something you used to hate pero ngayon favorite nyo na?

Ako lang ba di kaya na araw araw makipagkita sa gf ko? Ewan ko kailangan ko ng peaceful day na ako lang or maging alone? Haha

Sama niyo naman ako

England Dan & John Ford Coley

We've both played that game before

Say I love you then

Say goodbye

Sinong hindi mapapakanta nyan?

Nag uupdate pa ba ng music taste ang mga kapwa ko teenTRA dyan?

sabi kase nung spotify age ko last year is 71yrs old

sorry naman diba? nakakarelax, kalmado swak yung beats, instrumental! HAHAHAHA

kayo ba?

Paano ba tumanggi sa ganito pag hindi mo feel yung mga makakasama mo? I’m an introvert and ayaw ko din makipag-plastikan and ma-waste yung time ko. Lalo na kung alam mo na hindi genuine yung iba mo na ka-work.

Share ko lang. Late na ako sa club pero napanood ko yung Project Hail Mary. Baka nasa ibang planeta ang "meaning of life" ko lol.

Anyways, anyone here na gusto pagusapan yung movie? Naiyak ako at nagandahan ako! 😭💕

Disclaimer: Wala akong pinatatamaan. General lang ito.

Context: I have an acquaintance na makikipag-meet dapat today. Kaso biglang nag-cancel kung kailan andito na ako sa agreed time, venue, and schedule.

Vent/Rant ko lang. Whenever agreeing to meet a friend, an acquiantance, colleague, etc. Always consider yung position nung other person before agreeing, nagset na yan ng oras, energy, and other resources para lang i-meet/makipagmeet sa inyo. Non negotiable rule dapat yan. Hindi na tayo bata para, no one can compensate sa oras na nawala nung tao, na dapat ipapahinga nalang niya or igagawa ng mas meaningful na bagay. Not limited sa ganito.

1. Will agree to meet then di sisipot.
2. Late sa agreed time.
3. Nasa same area na (or malapit), pero biglang di na macontact, then nung nagreply kesyo nagka-emergency daw.

Among others. Hahaha in all fairness naman sa mga redittors na nameet ko, isa palang nagcancel due to reason number 3 above.

I understand, but also understand the mental exhaustion nung hindi pagsipot. Basic human decency po ito.

May ganito rin ba kayong experience at ano ginawa niyo? Tinolerate or na-FO niyo?

Sige po. Enjoy your weekend. HAHA

Hindi dahil sa memory loss, ha. Alam ko namang sa age natin medyo okay okay pa naman ang memory (majority yata). Maaalala pa ibang bagay/happenings sa childhood natin, sa high school, college and working days pero ako kasi, lalo kapag related sa 1st ex ko na nakasama ko for more than a decade, hindi ko na tanda 'yong details like kapag sinabi ng Mama ko, "Di ba pumunta tayo dito kasama is ano dati?" tapos hindi ko talaga maalala. Siguro kung may photo, maaalala ko iyon. Kapag wala, eh di wala. Kung may matandaan man ako, parang short scenarios lang. Tapos hindi lang naman particular sa mga eksena kasama ang ex kundi kahit 'yong mga date ng okasyon, kung saan ginanap ang isang event, kung anong year, etc.. Minsan kahit kahapon lang, tapos tinanong kung anong niluto kong ulam, need pa i-process ng utak ko para maalala agad.

May time din na nahahalo ko 'yong nangyari sa kahapon sa isa-isa pang araw. Pero iyong kasalanan ng tao sa akin last June 16, 2018... tanda ko pa. Crystal clear. HAHAHAHA CHOS!

I think something's wrong with me. 😭

Ate ko kasi 40 na pero ang sharp pa rin ng memory niya. Tanda niya halos lahat ng details kapag nagkuwento siya kahit from year 2012 pa iyon. Tapos ako, kung wala silang ipapakitang photo, hirap na hirap alalahanin iyon. Huhu. Minsan nga si Mama ko na senior na, mas nakakaalala pa ng mga bagay-bagay.

Nagbabasa-basa ako, gumagana pa utak ko swear. Lol. Hindi ko lang talaga gets kung bakit. Pero aaminin ko, marami akong naranasang painful in the past. Tolerable pain naman iyon kasi okay okay naman ako ngayon. Scary lang kasi minsan pati happy memories, nakakalimutan ko ibang parts na parang, "Ah, pumunta pala tayo doon noon?" Nagbibiro nga sa akin minsan sina Ate kasi parang hindi ko naman daw sila love kasi nakalimutan ko raw na sila kasama ko no'n. Eh anong gagawin ko, di ba. 😭

May ganito rin ba sa inyo?