u/Complex_Pass_3304

Ik ben 7 maanden geleden begonnen als junior bij mijn huidige bedrijf. Ik heb onlangs ergens anders gesolliciteerd en ben inmiddels aangenomen, en ik ben er echt blij mee. Past veel beter bij mij. Maar nu zit ik met een immens schuldgevoel.
Het gevoel komt vooral omdat ik grotendeels de hele periode opgeleid geweest. Ik heb nog geen grote projecten kunnen draaien of echt significante dingen kunnen opleveren. Het voelt alsof ze tijd en energie in mij hebben gestoken, en nu laat ik ze achter met een gat dat ze weer met een nieuwe junior moeten opvullen die ze dan opnieuw van scratch af moeten opleiden.

Vandaag vroeg een collega hoe ik het vond bij het bedrijf en ik zei gewoon “prima” terwijl ik weet dat ik volgende week ontslag ga nemen maar wou het hem nog niet als eerst vertellen.
Hoe zijn jullie hiermee omgegaan? Is dit schuldgevoel normaal? En heeft iemand tips over hoe je dit gesprek met je manager het beste aanvliegt?

Hoe weet je of een baan bij je past of niet of dat je werken gewoon niet zo leuk vindt. Ik vind het ok maar kijk wel heel erg uit naar het weekend en vindt het eigenlijk niet zo leuk om naar kantoor te gaan.

Anybody knows where I can sign up for table tennis in the hague with younger people as well. Most are with seniors only.

Where can I get the best caesar salad, fries and a diet coke in the Hague?

Hoi allemaal, ik zit met een carrièredilemma en kan wat frisse blikken gebruiken.

Ik werk nu als business analist bij een groot bedrijf. Het salaris is goed, werk is flexibel. Maar ik ben introvert en zit veel in overleggen waar ik actief aan bij moet dragen wat me enorm uitput. Inhoudelijk vind ik het werk ook niet zo boeiend. Ik merk dat ik minder gepassioneerd ben dan de rest en dat voelt niet goed.

Er is nu een vacature bij een plek waar ik eerder heb gewerkt. Het werk is relaxter, weinig overleg, ik weet wat me te wachten staat. Arbeidsvoorwaarden zijn vergelijkbaar alleen mogelijk verdien ik wat minder. Maar ja niet veel doorgroei mogelijkheden.

Ik heb voor mijn huidige richting gestudeerd en heb het gevoel dat ik de 'makkelijke weg' kies als ik overstap. Maar eerlijk gezegd vind ik mijn leven buiten werk veel belangrijker dan carrière maken. Ik wil gewoon rustig mijn ding kunnen doen, prima verdienen, en niet uitgeput thuiskomen. Ik ben nu 21 maar ben bang dat ik later spijt krijg en er straks anders over na denk.

Herkenbaar? Heeft iemand een soortgelijke keuze gemaakt en hoe kijk je daar nu op terug?

Ik doe gewoon mijn werk. Het is af, het is prima, en ik ga naar huis. Ik zet niet eens 100% in eerlijk gezegd, gewoon genoeg zodat het klopt en niemand wat kan zeggen. En dat voelt voor mij normaal? Maar dan zie ik collega’s compleet stressen over een fout of een mailtje dat niet perfect is, en ik sta erbij te denken: jongens het is echt niet zo diep. We redden hier geen mensenlevens. Werk boeit me gewoon niet zo. Nooit eigenlijk. Ik hoef ook geen carriere te maken. Het is een ding dat ik doe, ik doe het redelijk, en dan is het klaar. Ik ben 25 overigens, recent afgestudeerd en werk als informatie analist, maar ik ben benieuwd hoe voelen jullie je over werk?

Ik werk nu iets meer dan een half jaar als business analist, eerste baan na mijn studie. Ik krijg echt heel goed betaald, veel flexibiliteit, als junior heb ik echt niks te klagen qua arbeidsvoorwaarden. Maar ik merk dat ik het inhoudelijk heel moeizaam en vermoeiend vind. Niet omdat het druk is of zo maar gewoon het werk zelf. En ik weet niet wat ik daarmee aan moet want de perks zijn zo goed dat ik me afvraag of ik mezelf door de vingers snijd anders.

Ik heb als student ergens gewerkt en vond dat eigenlijk leuker en minder slopend, ook al waren de arbeidsvoorwaarden veel minder. En nu hebben ze toevallig een vacature uitgezet. Ik weet niet of het verstandig is nu al verder te kijken of dat ik het nog moet aankijken. Hoort dit erbij in het begin of is dit een signaal? Hoe weet je of je werken gewoon niet leuk vindt, of dat dit werk gewoon niet bij je past? Heeft iemand ooit goede arbeidsvoorwaarden losgelaten voor iets wat beter voelde? Was dat de juiste keuze?