Ik sta al 7 maanden op de wachtlijst voor schematherapie, maar ik zou liever nu wat willen. Wat kan ik doen?
Zoals de titel zegt, sta ik al 7 maanden op de wachtlijst voor schematherapie. Het duurt al wel echt lang en ik merk gewoon dat ik echt iemand nodig heb om mee te praten.
De afgelopen paar maanden zijn een hel voor mij geweest en heb ik het contact met m’n (vrijwel zeker narcistische) vader verbroken. Er zijn veel dingen door hem gezegd en hierdoor zijn veel jeugdtrauma’s omhoog gekomen. Echter had ik altijd wel een erg hechte band met m’n vader en ben ik zo verward dat dat er nu niet meer is. Ik sta er een beetje alleen voor, zo voelt het.
Ik probeer hem nu ook al 3 maanden levend te rouwen, maar het lukt me om een of andere reden gewoon niet? Ik denk steeds aan de leuke herinneringen terug en word dan zo boos dat hij mij gewoon zo hard heeft laten stikken voor zijn vriendin die hem mishandeld. Ik heb deze zomer een rechtszaak vanwege een zedenzaak waarvan ik slachtoffer was. Natuurlijk verwacht ik niet van m’n vader dat hij m’n handje de hele tijd vasthoudt, maar ik had nooit verwacht dat hij zich zo vijandig naar mij op zou stellen. Wij hebben elkaar ook gewoon geblokkeerd. Ik was er de afgelopen tijd altijd voor hem, maar hij is nu nergens te bekennen. Sterker nog, hij loopt iedereen te vertellen dat ik een gekke psychische aandoening heb.
Ik heb het bij mijn uni geprobeerd, maar de studentenpsycholoog zei dat mijn situatie te complex was en mij niet kon helpen. En de onderwijscoordinator adviseerde mij een tijdje rust te nemen… Maar ik kan dat gewoon niet omdat anders alle gedachten steeds terugkomen. Dat terzijde heb ik zo weinig concentratie om überhaupt iets te doen aan school. Daarnaast zei de huisarts dat ze mij alleen wilt helpen als ik suïcidaal ben. Ik begrijp haar wel, maar het voelt niet echt alsof ze ‘oog heeft voor mij’.
Nu bestaat mijn dag gewoon uit werken, want dat is echt m’n coping. Soms huil ik tijdens het werken omdat ik erg ongelukkig ben en mijn toekomst somber inzie omdat ik niks doe voor school. Maarja dan ga ik toch maar door, want wat moet ik anders doen? Ik slaap heel slecht, ben echt altijd moe. Ik eet echt weinig. Ik kan me niet echt herinneren dat ik me echt happy voelde dit afgelopen jaar. Ik heb daarnaast nu een extreme angst ontwikkeld om familieleden te verliezen. Laatst ging ik naar de bios en was ik de hele tijd bang dat er iets zou gebeuren met m’n moeder. Ik weet toch dat er niks gebeurd als ik er rationeel over nadenk, maar toch.