Anyone knows best travel neck pillow? I wouldn’t mind budget as long as it’s good quality and realiable cause I travel 16hours via air and Airline pillow in economy won’t just suffice the travel time 🥲 Any brand suggestions would be great help thank you.
Problem/goal: Hindi ko alam paano ko sisimulan pero sobrang bigat na kasi talaga.
I became a mom at a young age. Habang lumalaki mga anak ko, nag work ako nang sobra para maitaguyod sila. May panahon na nasa Manila ako at once a week or 2x a month lang ako nakakauwi sa province. Kampante ako noon kasi mama ko ang nag alaga sa kanila.
When my eldest was 5 years old, nag abroad ako. Pagbalik ko, sabay sabay kaming nagsikap. Natapos ko bachelor’s degree ko, naging okay kami, at pakiramdam ko lahat ng sacrifices worth it. Eventually nakuha ko dream job ko kaya bumalik ulit ako sa Manila para mag work.
Hindi ako perfect mom, pero lahat ng kaya kong ibigay sa mga anak ko, oras, effort, experiences, ginagawa ko. Complete vaccinations, private Montessori school, vacations together, lahat ng leaves ko sinasabay ko sa bakasyon nila para makabawi ng oras sa kanila.
Pero habang lumalaki sila, parang sunod sunod kong nare-realize yung mga bagay na hindi ko nakita agad.
Noong Grade 5, nalaman ko na sobrang labo na pala ng mata nila, around 300-400 grade. Sobrang guilty ko bakit hindi ko agad napansin.
Ngayon naman, high school na youngest ko at nahihirapan siya sa 2 subjects. Buong school year ako active sa PTA, from 1st to 4th quarter, hanggang sa inadvise kami ng school na ipa-assess siya for possible learning disability. Wala pa kaming diagnosis dahil 10 months ang waiting time sa developmental pedia.
Then recently, sinabi ng eldest ko na feeling niya may tics siya. Naalala ko tuloy noong bata siya, around 5 years old, may mannerism siya noon na pagbabago ng voice pitch. Sinasabi niya hindi niya raw mapigilan. Pinacheck ko noon at sabi normal lang daw sa bata. Eventually nawala naman. Pero ngayon napapansin ko may ginagawa siyang habits na hindi niya rin macontrol, like blowing on her charger dock or drawing motions sa face niya.
Hindi ko alam bakit ngayon lang lumalabas lahat ng ito. At hindi ko mapigilan sisihin sarili ko.
Pakiramdam ko napabayaan ko sila kahit buong buhay ko trinabaho ko para mabigyan sila ng magandang buhay. Breadwinner ako bago pa ako nagka sariling pamilya. Wala rin kaming father figure noon at sobrang unstable namin financially. Kinaya ko lahat ng problema noon pero iba pala pagdating sa mga anak mo.
Ngayon ko naramdaman yung klase ng takot at guilt na parang dudurog sayo araw araw. Pinipilit kong bumangon para sa kanila kahit halos wala akong tulog kakaisip. Minsan pakiramdam ko gusto ko nalang maglaho dahil sa guilt.
I left my career and chose to stay at home because I felt iyon ang kailangan nila ngayon. Financially stable naman kami ngayon, may business and investments. Sa paningin ng ibang tao, mabuti akong nanay. Pero sa totoo lang, durog na durog ako inside.
Sa mga moms or parents dito na may anak na may learning difficulties, tics, or developmental concerns… paano niyo kinaya yung guilt? Paano niyo tinanggap na minsan may mga bagay tayong hindi agad nakikita kahit mahal na mahal natin mga anak natin?
Hindi ko alam paano ko sisimulan pero sobrang bigat na kasi talaga.
I became a mom at a young age. Habang lumalaki mga anak ko, nag work ako nang sobra para maitaguyod sila. May panahon na nasa Manila ako at once a week or 2x a month lang ako nakakauwi sa province. Kampante ako noon kasi mama ko ang nag alaga sa kanila.
When my eldest was 5 years old, nag abroad ako. Pagbalik ko, sabay sabay kaming nagsikap. Natapos ko bachelor’s degree ko, naging okay kami, at pakiramdam ko lahat ng sacrifices worth it. Eventually nakuha ko dream job ko kaya bumalik ulit ako sa Manila para mag work.
Hindi ako perfect mom, pero lahat ng kaya kong ibigay sa mga anak ko, oras, effort, experiences, ginagawa ko. Complete vaccinations, private Montessori school, vacations together, lahat ng leaves ko sinasabay ko sa bakasyon nila para makabawi ng oras sa kanila.
Pero habang lumalaki sila, parang sunod sunod kong nare-realize yung mga bagay na hindi ko nakita agad.
Noong Grade 5, nalaman ko na sobrang labo na pala ng mata nila, around 300-400 grade. Sobrang guilty ko bakit hindi ko agad napansin.
Ngayon naman, high school na youngest ko at nahihirapan siya sa 2 subjects. Buong school year ako active sa PTA, from 1st to 4th quarter, hanggang sa inadvise kami ng school na ipa-assess siya for possible learning disability. Wala pa kaming diagnosis dahil 10 months ang waiting time sa developmental pedia.
Then recently, sinabi ng eldest ko na feeling niya may tics siya. Naalala ko tuloy noong bata siya, around 5 years old, may mannerism siya noon na pagbabago ng voice pitch. Sinasabi niya hindi niya raw mapigilan. Pinacheck ko noon at sabi normal lang daw sa bata. Eventually nawala naman. Pero ngayon napapansin ko may ginagawa siyang habits na hindi niya rin macontrol, like blowing on her charger dock or drawing motions sa face niya.
Hindi ko alam bakit ngayon lang lumalabas lahat ng ito. At hindi ko mapigilan sisihin sarili ko.
Pakiramdam ko napabayaan ko sila kahit buong buhay ko trinabaho ko para mabigyan sila ng magandang buhay. Breadwinner ako bago pa ako nagka sariling pamilya. Wala rin kaming father figure noon at sobrang unstable namin financially. Kinaya ko lahat ng problema noon pero iba pala pagdating sa mga anak mo.
Ngayon ko naramdaman yung klase ng takot at guilt na parang dudurog sayo araw araw. Pinipilit kong bumangon para sa kanila kahit halos wala akong tulog kakaisip. Minsan pakiramdam ko gusto ko nalang maglaho dahil sa guilt.
I left my career and chose to stay at home because I felt iyon ang kailangan nila ngayon. Financially stable naman kami ngayon, may business and investments. Sa paningin ng ibang tao, mabuti akong nanay. Pero sa totoo lang, durog na durog ako inside.
Sa mga moms or parents dito na may anak na may learning difficulties, tics, or developmental concerns… paano niyo kinaya yung guilt? Paano niyo tinanggap na minsan may mga bagay tayong hindi agad nakikita kahit mahal na mahal natin mga anak natin?
Looking for school feedbacks in Angeles City for JHS… medjo konti lang po yung nakikita review… any experience po in NOBLESE / AUF IS / LIVINGSTONE / WESTFIELD / BRIGHTSWOOD
TIA
Considering these schools in Angeles:
• Westfields International School
• Noblesse International School
• Brightwoods School
Looking for REAL experiences on:
Academic quality / teaching standards
Support for students who struggle or need extra help
Discipline / environment
Communication with parents
Workload & stress level
Value for tuition fee
Best fit for incoming Grade 9
I want to share our experience in OB Montessori. My daughter has been there since Casa, and now we’re facing a huge learning gap that leaves us feeling guilty and heartbroken for our child.
I recently had a meeting with the guidance adviser and department head, where they suggested having my daughter assessed for “underlying learning conditions.” Honestly, I was shocked. She has been in the same school for years, and now that she is struggling, it feels like the blame is being placed on the student and the parents instead of looking at how the school can help.
My daughter is passing her other subjects, including Science and English. Her main struggle is Math. We reached out asking for support, but instead of solutions, the department head even said, “We need a miracle.”
It’s painful because we trusted the school for so many years. Many of the strong teachers are gone, and the new Math teacher seems disengaged and not supportive of the students.
Now we are left wondering what to do next. Has anyone else experienced this? How did you help your child recover academically and emotionally after losing trust in a school?