Ik baal dat vriendelijkheid/goede gesprekken zo vaak worden gezien als interesse/toezegging
Hoi, ik wil hier gewoon even over zeuren. Misschien herkennen jullie dit. Als 30-plusser heb ik geleerd dat ik bij mannen minder open en vriendelijk kan zijn dan ik van nature ben.
Als ik een eenzaam uitziende man op een feestje bij de groep probeer te betrekken, volgt hij me vervolgens de hele avond. Een glimlach in de trein wordt gezien als uitnodiging voor een gesprek. Een gezellig praatje met een vriend van vrienden eindigt meteen in een vraag om mijn nummer.
Ik ben dol op goede gesprekken: open, geïnteresseerd en vriendelijk. Bij vrouwen levert dat vaak leuke vriendschappen op, bij mannen ongemakkelijke situaties waarin ze denken dat ik flirt. En het helpt niet dat dingen als lachen om grappen, je haar uit je gezicht vegen of een diep gesprek (hele gewone dingen dus) vaak meteen als romantische interesse worden gezien.
Direct zeggen dat je geen interesse hebt voelt ook vreemd, zolang zij hun intenties niet expliciet maken. Als ze weten dat ik vrijgezel ben nemen ze mijn desinteresse toch nooit serieus.
Dus inmiddels merk ik dat ik mezelf inhoud: minder glimlachen, minder snel een loner erbij betrekken, minder doorvragen bij nieuwe mannen. Dat vind ik jammer, want zo wil ik eigenlijk niet zijn. Vriendschappen met mannen vind ik juist waardevol, maar eigenlijk levert dat meestal alleen ellende op.
Komt dit bekend voor?