Ik ben bijna 30 en woon momenteel nog thuis bij mijn mama. Door familiale omstandigheden (scheiding van mijn ouders) is zij nu alleen in een groot huis, en we hebben een heel sterke band.

Ik heb onlangs een appartement gekocht en zou dus in principe kunnen verhuizen, maar ik twijfel enorm. Het idee om haar alleen achter te laten voelt moeilijk, en ik vraag me af hoe anderen dat doen.

Moest ik verhuizen, denk ik dat ik nog elke dag zou langskomen (bv. ’s avonds eten of even langsgaan).

Mijn mama werkt ook niet en heeft altijd voor mij gezorgd. Ze heeft dus geen contact met collega’s etc.

Maar dan stel ik me ook de vraag: wat is dan nog het verschil met thuis wonen?

Daarom ben ik benieuwd:

- Hoe vaak zien jullie je ouder(s) als je alleen woont?

- Is het normaal om bijna dagelijks langs te gaan?

- Hebben jullie daar grenzen in moeten leren stellen?

- En heeft uit huis gaan voor jullie echt iets veranderd?

Ik voel me een beetje “tussenin”: enerzijds wil ik mijn eigen leven opbouwen, anderzijds wil ik er ook zijn voor mijn mama die alleen is.

Ik werk gewoon voltijds. Ook in het weekend zou ik nog veel tijd met haar willen doorbrengen.

Alle ervaringen of inzichten zijn welkom.