I have been spamming here kasi ang hirap walang ma open up talaga. Please pag bigyan niyo ako kasi may useless husband ako.
Masama ba akong nanay if piliin ko e focus career ko at maghanap buhay kahit aware ako ha delayed speech niya and he is eager to learn and pansin ko ako lang naka pansin sa needs nya. Pero di ako pwede mag padala sa emotions dahil di ko naman maasahan tatay ng anak ko?
Yes, may nag aalaga pero alam mo yung alaga lang pero walang care na kasing care natin mga nanay. Please let me calm down mga mommies, kinakain ako ng guilt ko to pursue money pra lang mag stable life namin.
I can’t risk na mag stay at home mom dahil mas may career ako na nakikita abroad. Di ko tlga gusto mag stay at home din kasi nag esl teacher na ako di tlga kaya even if mag VA ako di ko tlga gusto. Career ko kasi now caregiver at mag japan ako anytime soon and pathway ko lang yun pra sa goal ko mag Australia pag ok na kunin ko anak ko. Pero for now mag work exp muna ako as nurse assistant tas part time caregiver on the side dagdag exp.
Present naman ako at tatay nya until 11 months lang. 1 year to 2 years old slowly transition na ako pa alis alis from week to a months na since in demand ang time need ko sa schooling nun kasi city ako province kami naka tira. Yes, nabibinat ako sa pagod kakabyahe 4hrs tas alaga pa. Pero ginagawa ko yun kasi di tlga naalagan ng maayos pumapayat anak ko sa pag alaga mg mama ko tas ang kalat pa ng mga gatas. Pero nilulunok ko ksi wla akong right mag reklamo kasi di nmn nila responsibilidad anak ko.
Yes lubog na ako sa frustration at depression natulala na ako lately e, kaka isip. Kasi if di ko din e pursue to nga nga kami in the future ng anak ko. Gusto ko pa naman aircon kami, gusto ko may kotse kami.
Kaso guilt ko sa anak ko nilalamon ako. Sabi ko naman na sa diyos na why ako pa naging nanay🥲 ang hirap ang sakit.
Edited:
decided na mag pause muna ako until maka communicate na sya. If okay na duon na ako maayos mag start plan na sa kinabukasan ng anak ko. Thanks po sa mga advices noted po