Hello everyone,
I'm not sure if this is the right place but I'm looking for Dutch readers to tackle my first four chapters (~14000 words).
I haven't written in years but I wanted to start again. I'm looking for all kinds of feedback; prose, story, consistency, anti-info-dump, character development, ...
Please see below for a short info and a small snippet from chapter 2 of the story (in Dutch).
Do let me know if I'm not doing this correctly ^_^'
--------
Het verhaal is een dark fantasy/dystopie die zich (voorlopig vooral) afspeelt in het rijk Catania (op de wereld Lithos), een plek waar macht wordt uitgeoefend via magie en brute industrie. De hoofdrolspeelster is Elara, een vrouw van 20 die, door genetische manipulatie en magie, alle zeven de magische domeinen bezit. Zij is het Prisma, en eigendom van keizer Valerius. Maar er zijn er nog die haar willen...
Triggers: slavernij(?)
--------
De verzamelde Grijze Eminentie, Curatoren, Fabrikanten en zelfs de Gedoogde mannen juichten toen ze in beeld kwam. Het was als een vulkaanuitbarsting die over haar heen stortte en haar de adem ontnam, een rauwe mengeling van aanbidding en een honger die zo tastbaar was dat die haar dreigde te verdrinken. Valerius trok haar dichter tegen zich aan, een bijna bezitterige beweging die haar eraan herinnerde dat zij aan hem, aan het volk, toebehoorde.
“Vandaag geef je hen hoop," fluisterde hij. Zijn lippen raakten haar oor terwijl zijn stem moeiteloos door het kabaal van duizenden kelen sneed. De woorden en hun kille, plechtige klank zetten de haartjes op haar armen rechtop. Hij greep haar stevig, bijna pijnlijk vast. "En binnenkort,” vervolgde hij, “geef je mij de eeuwigheid.”
Elara voelde zich kleiner dan ooit tevoren, gevangen tussen de armen van de man aan wie ze haar leven had gewijd en de enorme massa in de diepte. Zijn woorden weerklonken diep in haar ziel; zij was nodig om dit alles recht te houden. Zij zou haar leven bereidwillig opofferen om de keizer te helpen, om het volk te redden.
“Kijk,” gebood hij haar, “kijk naar het volk. Kijk naar hun opoffering.”
In de schaduwrijke put van de arena stonden drie groepen meisjes nerveus bij elkaar, hun bovenlijven ontbloot en glimmend in de genadeloze zon. Tenger, bleek en nauwelijks volgroeide kinderen van misschien twaalf of dertien jaar.
“Een goede oogst dit jaar,” vertelde de keizer haar, duidend op de verschillende kleurrijke stempels op hun linkerschouders.