Even van me afschrijven hierzo.
Hallo allemaal, ik zit al tijdje in deze groep en de vibe hier, merk ik is heel fijn. Dus ik wil dit even van me af schrijven en jullie mening hierover. Ik ben al jaren geleden gediagnosticeerd met ADD. Misschien dat dit relevant is voor het verhaal.
Ongeveer rond Juli vorig jaar, kregen wij (vriendin en ik) bij mijn oude huis. Een conflict met mijn buren, wij hadden destijds wat paarden aan huis staan. En hij had last van de vliegen, en stank dit was al een heet hangijzer vanaf het begin Maar ik wist deze buren altijd wel zo te pleasen dat het wel weer gekoelde. Even de context wij wonen landelijk wij waren niet de enigste met, paarden of andere dieren aan huis. Deze buren gingen dreigen met een advocaat omdat ze er overlast van ervaarde etc etc dus na al die jaren, om het gezeik aan te horen. besloten wij ook om het contact helemaal te verbreken, wij waren het zat. Wij zijn toen als een malle gaan kijken naar andere huizen, gelukkig kon dit in mijn vakantie en in de laatste week van mijn, vakantie. Werdt er een bod geaccepteerd dus waren wij heel erg blij dat er licht aan het einde van de tunnel zat. We moesten nog wel tot December wachten, tot wij de sleutel kregen, dus we zaten er nog wel eventjes.
In deze tijd, moesten wij natuurlijk de hypotheek aanvragen, oude huis verkopen, en natuurlijk gewoon, werken. Vroege, late en nachtdiensten. Verder probeerden de buren nog iets anders zodra het huis te koop stond, dat was namelijk de gemeente langs, sturen. Gemeente, stuurde een paar weken later een brief dat ze wouden handhaven, wegens de paardenbak, daar had ik een vergunning voor nodig. Die had ik destijds niet aangevraagd, dus wouden ze handhaven met Dwangsom. Goed nou liep dit met een sisser af want we gingen toch al verhuizen maar je kan je voorstellen dat dit heel erg stressvol is met alles erbij, en in deze periode kwam ik heel erg in een overlevingsstand terecht, want ik moest natuurlijk ook, anticiperen op wat de buren zouden doen. Ik de hele tijd naar boven lopen en afluisteren als ze buiten staan. Telkens maar anticiperen en voorruit denken.
En geen zwakte tonen. Dit deed mijn relatie met mijn vriendin ook niet erg goed, want ik had het gevoel dat, ik alles moest regelen. En 50 ballen omhoog moest houden Dus het werd best koud tussen ons. De verkoop van het huis ging ook niet lekker, we hebben, uiteindelijk geld moeten toeleggen. En hebben er niks aan overgehouden. En die situatie met de gemeente hielp ook niet echt bij de verkoop.
We gingen uiteindelijk over naar het nieuwe huis. En hadden daar heel veel hulp bij gekregen. We moesten wel met een dubbele hypotheek leven, de eerste 2 maanden van het nieuwe jaar. Wat ik niemand aanraad en wat echt heel pittig was. Ik ben nog steeds uit dat, financiële hol aan het klimmen. Het huis, waar we nu zitten heeft meer ruimte en de buren zijn heel fijn mbt de paarden. En we gaan er hier ook wat moois van, maken.
Ik ben nog niet klaar, want er speelde meer. Ik ga dit nu ook best vaag houden. Voor privacy redenen
In dezelfde periode werdt ik best wel close, met een kennis van mij, ik wil meteen zeggen dat er niks fysieks is gebeurt tussen deze kennis en mij. Deze kennis kende ik al best een tijdje, maar ik kwam vaker bij haar en haar partner over de vloer wat best gezellig was. Op een gegeven moment kreeg ik nadat hun verhuisd waren, kreeg ik iets van hun. Iets groots, iets wat je niet zomaar iemand weggeeft gratis. Dit vond ik heel lastig want ik ging zeker op dat moment in die periode, denken, What's the catch? Hoezo krijg ik dit gratis? Voor wat hoort wat toch?
Dusja, ik was er heel blij mee en de band tussen ons werdt telkens warmer, we appten elke dag, stuurde memes heen en weer, en hun hielpen mij met de praktische dingen, rondom het huis enzo. En het was heel gezellig, ik kreeg bij hun, maar met name bij haar. Het gevoel dat ik er toe deed, en kreeg die heerlijke warmte. (Dopamine) Die warmte die ik thuis niet meer had, omdat ik thuis alles moest regelen en omhooghouden, althans dat dacht ik toen. Ik ging telkens meer bij die kennis halen, ze boden mij een helpende hand, en ik nam niet alleen die hand. Maar daarna nog een hand, en een been. En ik werdt best wel intens in het contact. Heel intens, ik appte kennis elke dag. Op een gegeven moment.
Na de verhuizing en Kerst in aan het begin van het nieuwe jaar. Kwam er een moment, dat het contact heel eenzijdig werdt vanuit mijn kant, en niets meer vanuit Kennis haar kant. En de empaat die ik ben, merkt dat meteen. Dus ik kwam haar ergens tegen en vroeg aan haar of er iets was. Waarop zei zij dat als ik best wel intens ben in het contact. En dat ze niet de hele tijd klaar wou staan. En dat ze soms ook even geen contact wou. Hier stelde ze een grens, en ik begreep het en stuurde wat minder. Ik had het hier heel lastig mee, want de bron van warmte/dopamine viel opeens weg. Paar weken verstreken, en toen zag ik dat zij en haar partner een activiteit hadden gedaan, waar ik aan had meebetaald. (Was wel het minste wat kon doen voor alles wat ze hadden gedaan voor mij). Dus ik vroeg of het leuk was, waarop zei ja zei, en dat haar partner nu ook iets anders wou hebben, wat bij die activiteit hoorde.
De pleaser in mij dacht toen, mooi dan koop ik dat, he gooi ik er een zooitje geld tegenaan en dan vinden ze mij weer aardig aka Afkopen Zo werkt dat niet nee. Ik bood het aan haar aan omdat ik het gewoon leuk vond om cadeautjes te geven en dat werdt niet gewaardeerd. Toen kwam ook wel de aap uit de mouw, en zei ze dat het contact heel intens was. En dat de dingen die ik stuurde, soms best wel van romantische aard waren. En dat mijn vriendin dit allemaal niet weet. Wat ik inderdaad angstvallig stil hield. Dus ja ik zei tegen de kennis, dat ik niet verliefd op haar ben maar het wel heel fijn vind, om bij haar maar ook haar partner te zijn. Omdat ik die warmte en vrolijkheid zelf niet meer had om me heen. En daar liet ik het even bij. Ze stelde hier gewoon nog een grens.
Op dit moment, was ik mentaal al helemaal weg, ik was heel moe, werkte teveel en die spanning van de afgelopen periode kwam mij even inhalen alles wat ik opkropte kwam eruit. Dit praat niet goed, wat ik heb gedaan zeker niet. Maar maakt het wel verklaarbaar. Ik heb mij diezelfde avond ook aangemeld bij een psycholoog, via mijn werk. Want het ging niet meer, ik was echt op en ik zag op dat moment het leven niet meer echt zitten.
Ik stelde toen vervolgens een hele tekst op waarop ik bang was dat ik, de vriendschap over was en dat ik ook begrijp, en dat ik vaak bij hun kwam zodat ik niet aan mijn eigen misère hoefde te denken. Het was iniedergeval na het vele teruglezen een gedrocht van een tekst waarin ik gewoon ontkende dat de grenzen bestonden en manipuleerde. En deze stuurde ik vervolgens naar kennis.
Zij antwoorde daarop, dat ze begreep waar het vandaan kwam, maar dat zei niet een medicijn voor mij kunnen zijn, en dat het goed was dat ik mij had aangemeld bij een psych, en ook dat er heel wat ongemak was bij haar partner wegens de berichten die ik stuurde en dat ik zei dat ik weinig zou sturen. Maar dat het gewoon beter was dat ik gewoon even niks stuur. En dat ik met sommige dingen gewoon heel manipalutief was.
En vooral dat ik geen respect voor mijn vriendin heb. In deze
Daarop antwoorde ik als laatste stuiptrekking met 7 voiceberichtjes, huilend en wel die ik ook later terugluisterde en echt, gedrochten waren.
Hier antwoorde zei als laatste, dat ik even bij mijzelf moet nagaan, wat ik eigenlijk wil met mijn relatie, want wat ik bij hun probeer te halen, moet ik uit mijn eigen relatie halen. Hierbij hield ze mij een keiharde spiegel voor.
Dus diezelfde avond heb ik mijn vriendin alles verteld, alles laten zien, en ja dat heeft haar een knauw gegeven en haar vertrouwen in mij beschadigd, wat logisch is we waren net verhuisd en dan, krijgen we dit.
Dusja, mijn gedrag richting Kennis is wat je grensoverschrijdend gedrag noemt. Dat erken ik en ik neem daar verantwoordelijkheid voor. En heb daar heel veel spijt van. Want zo wil ik niet zijn, en druist dit in tegen al mijn waardes.
Ik loop nu al een tijdje bij de psycholoog via mijn werk dat helpt heel erg, en ik heb een hoop inzicht gekregen in mijn doen en laten, van de voorgaande periode en heb daar handvaten gekregen en heb als doel van mezelf te houden en de Dopamine ook uit mezelf te halen, in plaats van andere mensen. Ik heb me ook aangemeld bij de reguliere GGZ. Dit omdat hun, ook diagnoses kunnen stellen, en omdat ik nu natuurlijk tijd had om na te denken, en ook wel met meer vragen zit. En die wil ik graag onderzoeken. Het enigste waar ik nu tegenaan loop, is dat ik de kennis nog regelmatig zie, en wij vermijden elkaar. Wat te begrijpen is vanuit haar kant.
Ik weet welke weg ik moet bewandelen in deze, alleen als ik Kennis zie, dan voelt het gewoon alsof ik terugval. Dan krijg ik een knoop in mijn maag en ga ik een partij malen daarna, wat ik, echt heel vervelend vind. Ik weet dat dit levende, rouw is. En ik weet welke weg ik moet bewandelen, en ik zal zeker niet het gesprek initiëren, want dan ga ik wss weer een grens over. En ik wil heel veel zeggen, tegen haar maar dat zou ik dan voor mijzelf doen. Dus doe ik dat niet. Ik ben haar wel heel dankbaar voor de spiegel die ze mij voorhield. Want er moest iets gebeuren. Het kon niet anders. Het heeft alleen tijd nodig. En dat zal pijnlijk zijn soms maar, uiteindelijk heelt het alle wonden.
Dusja dit is het verhaal, flinke lap tekst, mocht je tot dit punt gekomen, zijn Dankjewel daarvoor. En asjeblieft, wat vind je ervan? Hebben jullie tips?
TL:DR
Na turbulente periode, ging ik mij emotioneel binden aan een Kennis van mij, wat ervoor zorgde dat ik haar, haar partner en mijn vriendin tegen mij in het harnas dreef. Dit zie ik in, en daar werk ik aan.