Gekwetst door ouders en nu weet ik niet goed wat ik moet doen.
Ik zit al bijna 6 jaar thuis, na een opname op de PAAZ en een flinke burn-out. Na een verkeerde diagnose en heel wat behandeling voor diezelfde verkeerde diagnose, heb ik nu zo'n 2 jaar geleden mijn autisme diagnose gekregen en was ik die 2 jaar aan het wachten op specialistische hulp.
Ik heb eigenlijk alleen contact met mijn vriend (samenwonend) en zijn ouders, mijn broertje en mijn ouders. De rest ben ik in die 6 jaar kwijt geraakt.
Gisteren was dus de eerste afspraak/ behandeling en dit was en is natuurlijk heel belangrijk voor mij. Ik voelde me gespannen, zenuwachtig, maar ook heel erg blij.
Gezien ik weinig mensen in mijn omgeving heb, betekend contact en belangstelling heel veel voor mij.
Behalve mijn vriend, heeft alleen mijn broertje mij succes gewenst en gevraagd hoe het is gegaan. Ik had gehoopt dat ik op z'n minst een appje van mijn ouders te krijgen.
Ik heb ze net gebeld, om te zeggen dat ik verdrietig was omdat ik nog niks van ze had gehoord. Ik kreeg terug dat ze samen op de bank een film aan het kijken waren, moe zijn en dat ze wel aan mij hadden gedacht en dat ze nog wilden bellen, maar dat ze er nog niet aan toegekomen zijn.
Nu is mijn vader afgelopen weekend, een weekend in Polen geweest. En vertelde hij dat hij gisteravond pas om 7 uur weer thuis is gekomen vanaf Schiphol. En dat hij niet zo goed weet wat hij hier (mijn gevoelens en telefoontje) mee moet. Ik wist niet wat ik hier op moest zeggen en klapte eigenlijk dicht. Ik heb het gesprek afgerond en kreeg, voor mijn gevoel, onoprechte sorry's.
Ik voel me rot en weet niet zo goed wat ik hier nu mee moet haha. De people pleaser in mij wilt ze heel graag terugbellen en ze gerust stellen. Maar eigenlijk ben ik boos en verdrietig. Vooral omdat ik altijd diegene ben, die mensen opbelt en vraagt hoe het met ze gaat of hoe hun afspraak oid is gegaan.
Ik hoop dat het een beetje te begrijpen/ lezen is.
Wat zouden jullie doen?
Alvast bedankt!