Ik wil graag van mij af schrijven en zien of iemand dit herkent.
Ik (vrouw begin 20) heb veel vrienden uit verschillende fases in mijn leven maar ga vaak om met mensen in een bepaalde kleine groep vriendin. Ik ben op de oppervlakte heel lief en aardig maar in de praktijk ben ik niet de meest makkelijke persoon om mee bevriend te zijn, denk ik.
Dat komt omdat ik het extreem moeilijk vind om mijzelf zwak op te stellen. Eigenlijk ben ik echt een huilbalk en ben ik snel van mijn stuk gebracht, vaak gestrest etc, maar mij zwak opstellen tegenover mijn vrienden is mijn grootste angst. Ik heb bijvoorbeeld een jaar geleden een jarenlange vriendschap nadat ik een keer ben gaan huilen bij die vrienden thuis. Ik schaamde me dood en heb zodra het kon al het contact verbroken. Kortom heb ik een groot gevoel van schaamte rondom alle gevoelens behalve boosheid of jaloezie. Ik vind het wel heel makkelijk om mij lief voor te doen.
Ik ben opgegroeid met agressieve ouders, waarvan een mij vaak uitschold en tegen mij schreeuwde. Er zijn binnen 10 jaar tijd meerdere instanties meerdere keren over de vloer geweest, maar ik heb altijd gelogen voor mijn ouders omdat ik doodsbang was uit huis geplaatst te worden. Toen ik intens verdrietig was rond mijn 15e, ben ik een keer in huilen uitgebarsten tegenover een van mijn ouders. Die schreeuwde meerdere keren 'Aansteller' naar mij. Geen enkele emotie behalve boosheid of complete onverschilligheid was toegestaan in huis.
Inmiddels woon ik niet meer bij mijn ouders thuis. Ik heb nog wel soms contact met ze. Ik heb veel mensen om mij heen. Ik vergelijk mijzelf constant 24/7 met bepaalde vrienden en vriendinnen van mij. Bijvoorbeeld over mijn opvoeding en uiterlijk maar ook hoe schoon mijn huis is, al mijn gewoontes, hoe ik mij gedraag etc. Dit houdt eigenlijk nooit op. Soms als ik zo'n gedachte heb ("A heeft geen empathie voor mij, want die is opgegroeid met goede ouders en voelt zich daardoor alsof die beter is dan ik" maar ook veel andere dingen, bijvoorbeeld inbeelden hoe vrienden/vriendinnen waar ik naar op kijk tegen mij zouden schreeuwen als ik zou huilen) voel ik een zinkend gevoel in mijn maag, en dan voel ik mij ook boos. Aan het begin van de dag voelt het alsof dat gevoel gelijk mijn dag verpest. Ik heb hierdoor last van dat ik steeds minder empathie en medeleven heb voor mijn vrienden. Ik heb hier al last van sinds ik ze ken, maar het is het afgelopen jaar erger geworden, dus nu is het dagelijks dat ik mij constant zo voel. Soms voelt het goed om op ze af te reageren in mijn hoofd maar sinds deze week ben ik pas bang dat ik compleet emotieloos begin te raken.
De reden dat ik dit schrijf is omdat vrienden van mij deze week hebben geprobeerd als groep 'hechter' te worden door iedereen ongemakkelijke vragen te stellen. Ik merkte dat ik mij extreem ongemakkelijk voelde. Ik ontweek vragen of loog. Ik voelde een paar keer tranen opkomen en was doodsbang om te gaan janken, dus ik ben ook wel dichtgeklapt. De andere mensen in de vriendengroep hebben dingen besproken die ik zie als erg beschamend, zoals verliefdheid of verdriet. Ik zou me echt dood schamen als ik zou zeggen 'ik ben verliefd' of 'ik was verdrietig' (ik schaam mij zo intens voor emoties dat ik die dingen niet voel) maar mijn vriend(inn)en zeiden dat soort dingen gewoon zonder emotioneel te raken. Ik voelde weer een intense boosheid/jaloezie opkomen ("mijn vrienden zijn zoveel sterker en volwassener dan ik, ik ben zwak en kinderachtig"). Ik heb dit gevoel natuurlijk niet uitgesproken en voelde mij ongehoord en onbegrepen.
Als klap op de vuurpijl zei een persoon uit de groep dat die al lange tijd geïrriteerd en gefrusteerd is over hun rol in de groep, en dat die zich zorgen maakt over de effecten van langdurige stress op hun gezondheid. Dit raakte mij het meest, want iedereen begon gelijk geruststellende en oprechte dingen te zeggen. Ik begin mij inmiddels ook zorgen te maken over de effecten van mijn langdurige boosheid en jaloezie op mijn gezondheid. Ik voel mij emotieloos en gevoelloos, alsof ik elk gevoel van empathie verloren heb. Maar geen van de mensen in die groep heeft MIJ gerustgesteld.
Ik weet niet hoe ik hiermee kan stoppen. Ik wil graag mijn goede en positieve gevoelens over die vrienden terug, maar ik denk dat dit nog een hele lange tijd kan duren. Binnenkort ga ik met deze mensen een weekendje weg en ik kan het niet aanzien dat ze elkaar steunen en elkaar zien als volwaardige mensen terwijl ze mij links laten liggen. Ik zou willen dat ze mij ook steunen en dat ik hen ook alles kan vertellen.
Dank je wel voor het lezen. Ik heb gewoon alles dat ik denk opgeschreven.