Bakit ba kasi pinanganak ako ng ganito? Ang daya ng mundo.
Sorry na agad kasi puro mura at super negative. Kailangan ko lang malabas 'to.
Nakakapagod na mapagod putangina. Ang hirap magkaroon ng depression. Tangina. Buti pa yung iba, parang tuloy lang ang buhay. Happy happy. Nasasad din naman pero di tulad ng may depression. Ang daya tangina.
"Lagi mo kasi iniisip eh na may depression ka. Ginagamit mo laging excuse, di ka tuloy nagbabago".
Eh puta pano ba. Tangina sana ol normal mag-isip. Sana ol positive. Tanginang buhay 'to.
Bakit ba kasi pinanganak pa ako? Bakit pa ako nabigyan ng consciousness. Papanganak na nga lang ako puta may depression pa. Tanginang yan. The most important thing is you're here and you're trying. Nakakapagod mag-try. 11 fucking years. Ilang taon pa universe?!?! Tangina ang daya talaga.
I wonder how peaceful death would be. It may not be peaceful pero at least I'm also no longer in pain. Pero hindi pwede eh. Kawawa yung maiiwan. Maraming masasaktan. Kaya go lang sa paghihirap. Ganun talaga ang buhay. Mahirap. It is what it is.
Putangina.