u/Deep-Soul-5654

Babam sürekli bize bakmaktan bıktığını söylüyor. Evde bizden kısıp sürekli para biriktirmişler. En küçük bir ihtiyacımı bile isterken çok zorlanıyorum. Boşandıklarında hayat güzeldi ama annem kötü davranırdı. Ondan da bir şey isteyemez oldum ve bir gün bile gelip yanıma insanca yaklaşmadılar. Annem abimle daha çok dertleşiyor. Abim hiçbir şey yapmıyor; saat şu an öğlen 12. Ben test çözdüm ama yapabilsem bile okumak istemiyorum. Babam Okutmaktan bıktığını, artık kendi hayatına bakmak istediğini söylüyor. “Niye 4 tane yapıyorsun o zaman?” dediğimde “Keşke 10 tane yapsaydım, her birini işe verirdim, para girerdi eve.” diyor (3 kız, 1 erkek). Erkek olan da evde boş boş duruyor, 26 yaşında falan. Abim de babam da şiddet uyguluyor; bir kere yumruk atmıştı. Nerem iyileşse yine yara oluyor.

Doğduğumdan beri aynı evde ve binada yaşıyorum. Hep aynı iğrenç çevreye sahibim. Komşular vs. geri kafalı tipler, annemle de iyi anlaşıyorlar. YKS sınavına az kaldı. Adam akıllı çalışamadım da. Denemelere gidemedim ve ailem bu denemelerin ne kadar önemli olduğunu bilmiyor. Zaten bir sey beklemiyorlar. haklilar aslinda ben diger insanlar gibi degilim. Aldiklari yaptiklari hic bir şarta bağli degil. Sürekli birileriyle kıyaslıyorlar ve kıyaslandığım kişilerin hayatları benimkinden bin kat daha iyi. Ben maddi yönden zorluk çekmedim çünkü sanki hiç yoktum bile bu evde. Hayatım boyunca hep bu evde fazlalık hissettim kendimi. YKS’nin stresini yaşayan bilir. Sene başında güzel gidiyordu ama şu an her şey tepetaklak oldu. Tek isteğim huzur. Okumak bile içimden gelmiyor. Tıp istiyordum ama dedigim gibimokutmayacagini soyluyor ve olduğum sehirde okursam da yine ot gibi yasayacagim. yol parasi bile utana sıkıla veriyo.

Bazen yaşamam bile anlamsız geliyor. En normal hayata sahip olmak için bile 6 yıl okul okumak saçma geliyor. Bıktım artık, yeni yeni fark ediyorum. Ortaöğretim KPSS güvenilir mi bilmiyorum, her şey karışmış. Tıp dışında Hiçbir meslek ilgimi çekmiyor. artı olarak gereken çabayi gosterebilmem icin imkan lazim. bazen stresten de en basit sorular kaciyor. 19 yasindayim keske mezuna kalmayip ise girseydim. Evde hep dışlanan bendim. Dışarıdan bile diğer kız kardeşlerimden farklı duruyorum. Başka insanlar bile “Siz sanki bu kızınızı dışlıyorsunuz.” dediğinde annem “O hep böyle.” demişti. Bazen intiharı bile düşünüyorum. Derslerim kötü değil ama disiplinsizim. Aynı zamanda karar vermekte zorlanıyorum. Normal bir şekilde hiçbir işin sonunu getiremedim. Hep elim kolum bağlı hissediyorum. Çabalasam da olmaz gibi geliyor. Keşke bir çözümü olsa.

Her gün evdeki kavga gürültüden bıktım. Şarj kablomu kütüphanede unutmuştum ve kayboldu. Mecbur kaldım, para istedim ama onu bile “Ben alacağım.” diyor. Hiç kendim olamıyorum. Kredi çekip aldı, birkaç güne gelecek. Anneminkini kullanırdım normalde ama işe götürüyor ve en son olan olaylar yüzünden evde herkes bana düşman oldu. Zaten yoktum, iyice yok oldum. Bir işe girip bir süre çalışmak istiyorum. Ayrı eve çıkmayı planlıyorum. Babam gerçekten cimri biri. Dün kardeşime okul için, sadece okul için verdiği yol parasını bile “İleride bana bunların parasını vereceksiniz.” dedi. Ben yol parası masrafı olmasın diye en yakın okula gidip geldim sadece. Aç susuz yokuş çıkıp indim. Okuldan sonra gidilebilecek yerler vardı çevrede; ben dümdüz eve geldim ve o zamanlar nasıl susup hiç ses çıkarmamışım bilmiyorum. Şimdi içimden ne geliyorsa söylüyorum ve suçlu hissediyorum. Tek isteğim insan olmak, başka bir şey değil. Okul da boş geliyor, bilmiyorum.

yemegi dagittilar uzun zamandir yemiyodum.