u/BuknoyandDoggyShock

Para na akong nauupos na kandila. I’m grieving my mom pero kailangan ko pa ring mag-function like normal araw-araw. Naputulan kami ng kuryente at napilitan akong mangutang para lang maayos, pero yung tatlong pamilyang nakaasa doon, ako pa yung sinisisi. Sa work, sunod-sunod ang frustrated customers, bumabagsak yung scores ko.

Dagdag pa yung pagod sa biyahe—out ko 1 AM pero halos 4:30 AM na ako nakakauw tapos gigsing Naman ng 12 ami. Limang oras lang tulog, tapos may overtime pa. Hindi lang ito simpleng pagod—parang ubos na ubos na ako mentally, emotionally, at physically. Pero kahit ganito, kailangan ko pa ring bumangon at gawin ulit lahat kinabukasan.

The curse of being capable.