Hoi allemaal,
Ik zit best met mezelf in de knoop en hoop dat jullie mee willen denken.
Onlangs heb ik een woning gekocht, zonder ontbindende voorwaarden. De bedenktijd is inmiddels voorbij. Op papier leek het een logische stap, maar eerlijk gezegd voelt het nu totaal niet zo.
Ik woon op dit moment in een hele fijne en relatief goedkope huurwoning (€780), waar ik eigenlijk helemaal niet weg hoefde.
Toch heb ik me laten meeslepen door de gekte op de woningmarkt en de angst om “te laat” te zijn. Daardoor heb ik een huis gekocht (twv 380k) waar ik €70k spaargeld in heb gestopt en nog €15k voor heb geleend van familie.
Het wrange is: de koopwoning is op meerdere vlakken een stap achteruit. Het is kleiner, geen balkon of berging, en een mindere ligging. Mijn maandlasten gaan ook omhoog naar ongeveer €1150 (incl. VvE). Ik heb bovendien ~€27.000 overboden. Nu ik lees dat de markt misschien stabiliseert of zelfs daalt, voelt het alsof ik op het verkeerde moment ben ingestapt en iets heb gekocht waarmee mijn woonkwaliteit achteruit gaat. Kanttekening hierbij is wel dat ik een vergelijkbare woning als waar ik nu woon niet kan kopen, omdat dat simpelweg te duur is.
Ik zit momenteel ook in een burn-out. Daardoor voelt deze beslissing nog onzekerder en zwaarder dan normaal.
Als ik de woning nu direct doorverkoop en in mijn huurwoning blijf, verwacht ik dat ik minimaal ~€15k verlies maak (kosten koper, mogelijk lagere verkoopprijs, makelaarskosten en verlies van mijn overdrachtsbelastingvrijstelling).
Ik twijfel dus enorm:
– Accepteren en verhuizen, in de hoop dat het op lange termijn een goede keuze blijkt?
– Of mijn verlies nemen, doorverkopen en blijven in een situatie waar ik me nu goed bij voel?
Ik hoor graag hoe jullie hiernaar kijken en hebben mensen misschien iets vergelijkbaars meegemaakt?