Hi everyone! I’m excited to announce that my cosmic fiction novel, 'Kur & Lumix: Hidden Origin,' is available for FREE on Amazon from May 12th to 16th.
BÖLÜM 1
ELLEN KARANLIK LUMİX
Karanlık…Sanki ışığın hiç var olmadığı varlığın ilk hatasından doğmuş bir distopik evren. Zaman burada akmıyor; kırılıyor Mekân burada durmuyor, çarpılıyor. Sanki görünmeyen duvarların arasından her an bilinmeyen bir varlık fırlayacakmış gibi tüm atmosferin üzerinde gizlenmiş bir baskı vardı. Ellen hâlâ uyanmamıştı.
Sonra… o kargaşanın içinde açtı gözlerini Bir rüyanın içindeymiş gibi davranmaya çalışıyordu ama ritim tutmuyordu; gördükleri rüya değildi bu. Atmosferin derinliklerinde bir şey onun karanlık korkularını yüzeye itiyordu. Ellen gözleri dolu dolu ,nefesi kesik kesik bir koşuya başladı. —Nereden çıktığı belli olmayan kapılar aradı. Bir çıkış bir ışık… herhangi bir şey ama beklenen oldu.
Sert bir şekilde yere düştü. Çünkü onu tutan bir şey vardı. Görünmeyen biçimsiz ama kesinlikle gerçek olan bir şey. Ellen artık bunun rüya olmadığına inanmıştı. Ağlıyordu... ve o anda…karanlığın içinden bir cızırtı duyuldu. Bir frekans mıydı bu? Ardından kutsal bir titreşim geldi. “Beni duyuyor musun Ellen Wootny?” Sesin nereden geldiği belli değildi; karanlığın kendisinden yankılanıyor gibiydi.
Zaman burada akmıyor bükülüyor kırılıyordu. Ellen’ in etrafında boşluklar açıp kapanıyordu. Bir işaret görür gibi oldu ama karanlık onu hemen yuttu. İç sesi bu nasıl mümkün olabilirdi? Bu yer… düşündüğümden çok daha ötesiydi diyerek kendisini koruma altına almaya çalışıyordu. “Lütfen…” dedi “Lütfen bir işaret… ipucu… bir şey…”
Beklediği işaret geldi. Yerde dizlerinin üzerinde ağlarken bir şey hissetti. Öyle büyük öyle yakıcı bir şeydi ki bu. Nefesi kesildi. Ellen’in karşısında duran bir ayna görünür oldu, ama yansıması değildi. Bu kendisinin içindeki kendiydi. Onun belki de ’Lumix katmanındaki izdüşümüydü.’’ Ayağa kalkmaya çalıştı ama yine düştü. Çünkü onu tutan karanlık sadece mekân değildi — geçmişiydi.
Kür ve Lumix Gizli Köken
Başını kaldırdığında çocuk —yani o form —karşısında duruyordu. Zaman yavaşlamış gibiydi. Gözleri Luna’nın içinden geçiyordu. Ve sadece bir cümle söyledi: “Zaman daralıyor… öğreneceksin” Luna içindeki boşlukta yaşadığı şokun etkisindeyken “Öğrenmem gereken kişi… ben değilim” dedi. Âmâ bu söylediği şeyi birkaç saniye sonra bile hatırlayamıyordu. Az önce ne dedim? O gördüğüm şey sıradan bir insan değil miydi? Bu… bizim geliştirme aşamasında olduğumuz henüz deneyleri bile bitmemiş Lo-te! değil miydi?
💯💯