u/matthias-361

Bence biz onu anlamıyoruz, onun ağzı bizim kulaklarımıza göre değil..

Şu an çimlerde oturuyorum. Tek başımayım evet, etrafıma dönüp baktığımda atıştırmalıklar eşliğinde sohbet eden bir kaç grup ve voleybol oynayan insanlar var. Görüyorum ki düşüncelere yakın olan bir ben varım, şunu düşünüyorum sadece; insan kendi isteğiyle mi düşüncelere yakın olmak ister yoksa bu bir zorunluluktan mı doğar? Açıkcası ben kendim adıma cevap veremem çünkü bu konu üzerinde ne kadar kafa yorsamda cevabını bulamadığım bir konu oldu. Sadece şunu biliyorum ki; biraz olsun düşüncelerden uzak kalmak isterdim, herhangi biri olmak isterdim sanırım. Fakat yol ayrımında ters yöne saptım sanırım, herhangi biri olma yolu çok geride kaldı zannımca. Hep merak etmişimdir, bende topluma ayak uydurmuş ve toplumdan kabul gören birisi olmuş olsaydım nasıl olurdu? Düşüncesi yorucu ve mutluluk verici. İşte benim sorunum bu, bunu enerjimi çalan bir şey gördüğüm halde bundan kopamamak. Aslında haklıyım, çünkü insan biraz olsun sosyallik arar.

İnsanların sahip olmayı arzuladığı ama güçlerinin yetmediği çok şeye sahibim, fakat onların gücünün yettiği ama benim kabul görmediğim bir şeyden de eksik.

Evet evet şu an düşünüyorum onlara dahil olsam nasıl olurdu diye ve şu sonuca varıyorum istemsizce; dahil olduğum anda geri dönmek isterdim, çünkü insan bir düşünce yoluna girdiğinde ölene kadar o yolun yolcusu olur. Fakat onlara bakınca ki imrenişim belki de tüm kültürüme, tüm bilgilerime değer diyorum. Onlar bir romanın karakteri ve bende romanın içine dahil olmuş (tanrısal bakış açısından bakan) yazar gibiyim, onların masasına dahil olup onlarla asla kahkaha atamayacağım çünkü o masanın özündeki dinamikleri bileceğim.  Artık her şeyi görüyorum kibriyle, keşke hiçbir şey bilmeseydim sızısının tam kesişim noktasındayım.

Tam şu an önümden bir grup insan geçti ve onların tersi yönüne giden tekerlekli sandalyeli bir adam. Tanrı bana bir şeyler anlatmak istiyor, belki de ona kulak verip yoluma devam etmeliyim.