Amaçlar ve hisler
Hali hazırda bir amaca sahip değilim.
Diğer insanlara bakıyorum ve gördüğüm tek şey " kendilerini mutlu edecek şeylerin peşinden koşması"
Bu insanı aptallaştırıyor çünkü hisleri fazla ön plana çıkarıyorlar ve anlam geride kalıyor. Oysa anlam insanı yüceltir.
Peki madem, uğruna yaşayacağım şey ne olacakta hisler bu amaca karışmayacak?
Hisler istemin ruhudur
"İstem" amacı oluşturandır
Ama aynı zamanda "istem" beynin ruhudur
Ve yaşam için şarttır
Öyleyse amaç= hisler + istem + beyin
O zaman hisler her amaçta gizlidir
Peki en yüce amaç nedir?
Olmak mı oldurmak mı?
Diyelim ki olmak. O zaman olduktan sonra ne olacak? -Olmaktan kastım insanın doğruları ile kurdukları mükemmele en yakın insan- hiçlik. Olduktan sonra insan kendini neye verecek? Masum bir mutluluğa mı? Sevmek için yerler olup olmadığına olan merakımı? Yoksa mükemmellikten kurtulmaya mı? Belki de oldurmaya verecek insan kendini. "Ama anne- abla- kardeş -dost ben neden mükemmel insan olmalıyım?" Ne diyecek ona oldurtacak kişi?