21 yaşında üniversite 3. sınıf öğrencisiyim, defalarca denedim fakat olmuyor. Her seferinde akılsağlığımın öldüğünü hissediyorum, hayır anlayamıyorum neden böyle. Karşı cinsle gelince şansızlığım ekmekle dibini sıyıyorum gibi hissediyorum.
İlk okulda bir kıza kazaran hoşlandığımı itiraf ettim (malum çocuk aklı, sevinçli bir şekilde gidip itiraf ettim) kız beni hocaya şikayet etti, ertesi gün öğretmenim hoşlandığımı sorduğunda "Sadece arkadaş olarak" dedim, utancımdan travmam oldu. İşin kötü tarafı birinci sınıf mezuniyettinde dans olucaktı, öğrenme aşamasında dans partnerim beni terk etti ve gidip hocamla dans etmek zorunda kaldım (Bu kadının beni tüm sınıf içinde rezil ettiği yetmediği gibi birde bu tuzun biberi oldu herşeyin).
Rezil oldum ve daha çocuk yaşımda nerdeyse toplam 8 yıl boyunca kendimi tüm herkesten izole ettim, zaten kimsenin umrundada değildim, ben o hep "Sakin, sessiz, tatlı çocuk oldum". Orta okul boyunca hiç bir kızın suratına bile bakamadım, o korku ve değersizlik beni yedi bitirdi.
Neyseki orta okulun sonunda kendimi toparladım ve liseye geçtim. Her ne kadar anadolu mesleğe düşmüş olsamada pes etmedim, çabaladım. Hocaların saygısını kazanan bir öğrenciydim.
Lise son senem tamda 2023'e denk geldi, bir yandan staj bir yandan YKS telaşı, benim bölümüm sayısaldı fakat bana lise 11 ve 12 sayısal dersler verilmedi, herşey ders haneye kalmıştı. Bunu anlatmamın sebebi ders hanede bir kızdan hoşlandım, çalışkandı ve sayısalda iyi'idi, lakin staj olunca hislerimi sınvdan sonra söylemeye karar verdim, malum arkadaşlık çabalarım biraz suya düşmüştü. Lakin bir gün tenefüs kafadağıtmak için, vampir köylü oynuyorduk arasıra, oyun sırasında kendisi karşımdaydı ve bende sürekli onu suçluyordum, bazen soytarı olarak bazende ortalığı karıştırmak için. Lakin sebebini bilmem ama, bir gün oyun sonrası geldi ve bana "Ben senden hoşlanmıyorum, sürekli bana bakıyor diyorsun oyunda ondan bunu söylemek istedim" her nekadar amacım başka olsada, kalbim kırıldı, kibarca kendisine bunu oyuna renk katmak için yağtığımı ve karşımda olduğu için kendisini bana baktığın söyledim, orada başkası olsaydı onların bana baktığını söylerdim dedim. Evet bunda kırılıcak ne olabilirki denebilir fakat o an "Senden hoşlanmıyorum" cümlesi benim için yeterliydi. Hem biz sürü olay ve bunun yanında depremden etkilenen bölgelerden biri olunca beni etkiledi.
Her nekadar rezalet olsada 2023 halen hayatımın güzel yıllarından biriydi, çünkü 2024, 25 ve şuan (26) gerçekten daha kötü geçti benim için. Çünkü normal arkadaş bile olmuyor ve denediğim insanların bana en azı 5 dakika, en fazlası 5 Saat bir yanıt için bekletmesi sinirimi bozyor, ve ben her kıza yürüyen biride değilim, şu yıllar içinde topu topu 5 kişiye denemişimdir. En son denemem aynı sonuç gösteriyordu, lakin karşı tarafta biraz ilgi verince bir gün cesaret edip itiraf ettim. Normalde hayır beklerken evet alınca çok mutlu oldum. Eve gelince aileme yardım ettikten sonra bana mesaj attım, herlade nasılım iyi falan derken, sesli mesajı dinledim ve onu anlık dediğini aslında istemediğini dedi. Kendisine her ne olursa olsun kendisinin yanında olucağını hemen pes etmemesini söyledim fakat "Sen beni anlamadım istersen bir daha dinle" deyince bıraktım.
2 Saat sonra sanki kalbim bir hiç miş gibi terk edildim. İşte bu yakıyor, bir şansımın olmaması, kendimi kanıtlayamam. Bu çok acıtıyor. 3 gün sonra tesadüfen karşılaştık selam vermicektim fakat öneme gelince artık işi olgunluğa bıraktım, yaptığı için özür diledi. O an içimdeki nefreti kısmak vardı, fakat gözlerindan yaş akıp suratıma pişmanlıktan bakamayınca, yüreğim el vermedi ve kendisini teselli ettim. Bazen düşünüyorum, kendisi böyle yaparmıydı diye. Fakat olan oldu.
Sadece kendim olduğum için sevilmek istiyorum, yanında rahat ve herşeyimi anlatacağım birini istiyorum. En saçma derdimde bile beni teselli edicek birini istiyorum ve bunları kendilerine yapmak istiyorum. Fakat etrafıma bakınca benden bile daha hırt tipleri seven biri görünce kendimden daha çok nefret ediyorum. Değişiyorum fakat asla kendim olduğum için sevildiğimi hissetmiyorum.