Gereksiz hissediyorum...
Bilmiyorum.
Bu dünyada bulunmamın bir hata olduğunu bilmek bile fazla geliyor, katlanamıyorum.
Varlığım herkese gereksiz bir çaba, bir yük. Bu şekilde olmayı ben istemedim ama bir hata olmak ve bunu bilincinde olmak daha da acıtıyor.
Ailecek çekinilmiş bir fotoğrafa bakıyorum. Bakıyorum da sanki ben yokmuşum gibi hissediyorum orada. Yada olsam bile bir fark yaratmayacak gibi...
Çok şey var gibi içimde ama hepsi gereksiz. Kimse ile birşey konuşmayı hakediyormuş gibi hissetmiyor, düşünmüyorum. İnsanlar ile konuşurken veyahut karşılaştığım zamanda ki o yüzlerindeki iğrenme ifadesini ezberledim artık. Nefret ediyorum...
Nefret ediyorum. Yaşamımdan, etrafımdakilerden, bir baltaya sap olamamdan ve asla olamayacağım gerçeğinden nefret ediyor ve büyük bir öfke hissediyorum bunlara karşı. Hatta öyle ki bu öfke ya başkasına ya da bana zarar veriyor. Çoğunlukla bana oluyor bu zarar ve bunun en büyük örneği sağ elimi taşa toprağa vurarak incitmiş olmam.
Kusmak istiyorum. İçimdeki herşeyi atıp da hafiflemiş hissetmek istiyorum.
Uzaklaşmak istiyorum. Tenha bir köşede uzakları seyretmek, karanlığa gömülmeyi istiyorum.
Kurtulmak istiyorum. Tüm bu dertlerden ve insanoğlundan kurtulmak istiyorum.
Çok şey istiyorum biliyorum ama; istemekten başka ne yapabilirim ki? Hiçbir şey yapacak kudrete, güce, iradeye sahip değilken ne anlamı var?