CHP Gençlik Kolları
Türk siyasetinin en kronik sorunlarından biri, muhalefet partilerinde — özellikle de CHP’de — gençlik kollarının bir türlü nitelikli lider üretememesi. Bu bir tesadüf değil; resmen yapısal bir hastalık. CHP Gençlik Kolları uzun zamandır gerçek siyasetin o sert, acımasız sahasından kopmuş, kendi içinde dönen bir ideolojik konfor balonuna dönüşmüş durumda. Orada yükselenler genelde halkın derdiyle yoğrulmuş, vizyoner, cesur ve liyakatli gençler değil; parti içi sadakati en yüksek sesle tekrarlayan, aynı kalıplaşmış cümleleri söyleyen, eleştirel düşünceyi de neredeyse “iç düşmanlık” gibi gören tipler.
Peki neden böyle oluyor? Birincisi, seçme ve yükseltme mekanizması baştan yanlış. Gençlik kollarında yükselmek; yetenekle, özgün fikirle ya da sahada gösterilen somut başarıyla değil, parti hiyerarşisine biatle, “eski tüfeklerle” kurulan kişisel ilişkilerle ve “doğru” ideolojik çizgide durmakla mümkün. Gerçek hayatta iş kurmuş, kriz yönetmiş, farklı çevrelerle diyalog kurmayı başarmış gençler bu yapıya ya hiç giremiyor ya da girseler bile kısa sürede dışlanıyor. Çünkü sistem, “bizden biri” olmayanı ödüllendirmiyor; tam tersine cezalandırıyor. Sonuç ortada: Ortalama, birbirinin kopyası bir militan profili… Konuşması hazır, fikri sınırlı, gerçek hayatla teması zayıf.
İkincisi, siyaset anlayışı baştan sorunlu. CHP gençliğinde siyaset büyük ölçüde protesto, basın açıklaması, slogan atmak ve “AKP’ye karşı duruş” üzerinden tanımlanıyor. Bunların elbette bir önemi var ama asla yeterli değil. Belediyecilik, ekonomi, yerel yönetim, kriz iletişimi, halkla empati kurma gibi somut yönetim becerileri ikinci plana itiliyor. Gençlik kolları, neredeyse bir aktivist kulübü gibi çalışıyor; oysa ihtiyaç olan şey yarın bakanlık koltuklarına, belediye başkanlıklarına oturabilecek devlet adamı ve kadınlarını yetiştirmek. Balonun içinde büyüyen genç, seçmenle yüz yüze geldiğinde “halkın gerçekliğiyle” çarpışınca duvara tosluyor.
Üçüncüsü, elitist ve gerçeklikten kopuk bir kültür hakim. CHP’nin tarihsel “beyaz Türk”, seküler, kentli tabanı gençlik kollarına da aynen yansıyor. Anadolu’nun, taşranın, esnafın, işçinin, çiftçinin nabzını tutan gençler bu sistemde kalıcı olamıyor. Parti içindeki “biz öyleyiz, onlar böyle” ayrımı gençleri de zehirliyor. Bu kopukluk, seçim kazanıldığında yönetimde de kendini belli ediyor: Halk “demokrasi geldi” diye umutlanırken, yeni kadroların yetersizliği yüzünden “Acaba eski günler daha mı iyiydi?” sorusu bile sorulabilir hale geliyor.
Dördüncüsü, sorumluluk duygusu zayıf. Gençlik kollarında koltuk çoğu zaman “parti rozeti + sadakat” kombinasyonuyla kolayca elde ediliyor. Başarısızlığın ciddi bir bedeli yok; çünkü vergi mükellefinin parasıyla dönen bir yapı söz konusu. Gerçek hayatta bir şirketi batırsan iflas edersin, hesap verirsin, sorumluluk alırsın. Siyasette ise başarısız olsan bile koltukta kalmak mümkün. Bu güvenli alan hissi, risk alma cesaretini ve yenilikçi düşünceyi öldürüyor.
Bugün en büyük tehlike şu: CHP, Türkiye’ye “tam demokrasi mümkündür” mesajı verdiği bu kritik dönemde, gençlik kollarıyla aslında partiye yük bindiriyor. Seçim zaferlerinin kalıcı olmasını engelliyor, halkın gözünde de “demokrasi = tecrübesiz ve yetersiz kadrolar” gibi bir algı yaratıyor. Oysa Türkiye’nin ihtiyacı; konforlu balonlarda büyümüş ezberciler değil, gerçek hayattan gelen, sert bir siyaset okulundan geçmiş, vizyonu olan yeni nesil liderler.
CHP’nin gerçek imtihanı, iktidara gelip gelmemek değil; önce kendi içindeki bu vasatlığı tasfiye edip edememek. Gençlik kollarını liyakate, sahaya ve özgün düşünceye açmadığı sürece, her seçim zaferi aslında bir sonraki yenilginin tohumlarını içinde taşıyacak. Güzel sözler yetmiyor; nitelikli bir insan da lazım. Ve o nitelikli insanların önemli bir kısmı, şu anki yapının içinde değil, dışarıda bekliyor.
Bu sorunu nasıl çözebiliriz sence ?