12ஆம் வகுப்பு படிக்கும் கேசவன் அவனது தோழி பிரியாவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அப்போதுதான் அவனுக்கு அம்மா மட்டும்தான் இருக்கிறார் என்று பிரியா புரிந்துகொண்டாள். உள்ளே சென்றதும் அவனிடம் அம்மா கேட்டார்,
‘யாருடா தம்பி இது? புதுசா இருக்கு?’
‘பிரெண்ட் மா. ’
‘இதுவரைக்கும் நீ யாரையும் வீட்டுக்கு கூப்டு வந்ததே இல்லையே... அதான் கேட்டேன்’
பிரியா அம்மாவை கேட்டாள், ‘ஏன் ஆன்டி? அவனுக்குதான் பிரெண்ட்ஸ் இருக்காங்களே... கூப்டு வரலையா? ’
‘இல்லமா... எந்நேரமும் தனியாதான் இருப்பான். வெளியவும் போக மாட்டான். ’
‘வீட்ல என்ன பண்ணுவான்?’
‘செல் நோண்டுவான்... வேற ஒன்னும் இல்ல.’
‘ஓ... சரி சரி... ’
அம்மா கேசவனை கேட்டார், ‘டேய் கேசவா, காலைல இருந்து குளிக்கல நீ! இப்போவாச்சும் குளி!’
‘அப்புறம் குளிக்குறேன்மா. பிரியா வந்திருக்கால...’
‘அவ எங்கயும் போகமாட்டா. நீ குளிச்சிட்டு வந்து பேசு.’
‘மா, நான் பாத்துக்குறேன்மா.’
‘நீ கிழிப்ப! பாத்ரூம் போய்ட்டு ட்ரெஸ்ச கழட்டு. அம்மா வந்துடுறேன்.’
பிரியாவுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. கேசவனுக்கு மானம் போனது. அவள் அமைதியாக புன்னகைத்தபடி அவனிடம் கேட்டாள், ‘என்னடா சொல்லுறாங்க? அம்மாவா உன்ன குளிப்பாட்டுவாங்க?’
‘அப்டிலாம் இல்லடி. அவங்க சுடு தண்ணி ஊத்துறதுக்கு பாத்ரூம்ல டவல் கட்டிட்டு வெயிட் பன்ன சொல்றாங்க.’
‘ஓ சரி சரி’
கேசவன் அவனது அறைக்குள் இருக்கும் குளியல் அறைக்குள் சென்றான். அம்மா பிறகு அடுப்பறையிலிருந்து அவனது அறைக்கு சட்டி ஏதும் எடுக்காமல் சென்றார். பிரியாவுக்கு சந்தேகம் வந்தது. அம்மா இல்லே சென்றதும் அவளும் சத்தமின்றி பின்தொடர்ந்தந்தாள். உள்ளே சென்று பார்த்தால் கேசவன் ஓட்டு துணி இல்லாமல் குளியல் அறையின் கதவை மூடாமல் அம்மாவுக்காக காத்திருக்கிறான். அதை பார்த்ததும் பயந்து அறையைவிட்டு வெளிய சென்றாள் பிரியா. நல்லா வேலை, கேசவன் அவள் உள்ளே வந்ததை பார்க்கவில்லை. அவன் இயல்பாக அம்மாவின் கைகளால் குளிக்கத் துவங்கினான். வெளியில் இருந்த பிரியாவுக்கு அவனை கிண்டல் செய்ய ஆசையாக இருந்தது. பயத்தை எல்லாம் ஓரம் கட்டிவைத்து தயங்காமல் மீண்டும் அறைக்குள் சென்றாள். அப்போதும் குளியல் அறையின் கதவு திறந்துதான் இருந்தது. உள்ளே குளிக்கும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. அப்போது மெதுவாக நடந்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்தாள். கேசவனை நிர்வாணமாக நிற்க வைத்து அம்மா சோப் போட்டுக்கொண்டுயிருந்தார். அவளைப் பார்த்ததும் கேசவன் அவனது மானத்தை கைகளால் மறைத்துக் கொண்டான். உடனே பிரியா சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். அவனது அம்மாவும் அதை விளையாட்டாக எடுத்துக்கொண்டு அவளை செல்லமாக திட்டினார்,
‘என்னடி நீ ஆம்பளப்புள்ள குளிக்குறத எட்டிப் பாக்குற. பாவம் அவன் குளிக்குறதே பெரிய விஷயம்.’
கேசவன் கோபமாக கத்தினான், ‘என்னடி பன்ற? வெளியப் போ!’
அம்மா அவனிடம் சொன்னார், ‘நீ ஏன் இவ்ளோ கோவப் படுற பெரிய மனுஷன் மாதிரி? நீ ரெண்டு பேரும் சின்ன பசங்கதான?’
‘மா, கதவ சாத்துங்கமா!’
‘ஓவரா பண்ணாதடா. மொத அங்க இருந்து கைய எடு. உனக்கு அங்க அப்டி என்ன இருக்குனு உன் பிரெண்ட் கிட்ட இருந்து மறைக்கிற? உன் குஞ்ச பாத்து யாரும் மயங்க மாட்டாங்க. பெருய ஆள் ஆனதும் மறச்சுக்கோ.’
பிரியாவுக்கு சிரிப்பு அலைக்கடலாய் ஓடியது. ஆனால் கேசவன் சோகமாக காணப்பட்டான். அதை புரிந்துக்கொண்டு அவனிடம் பிரியா சொன்னாள், ‘சரி கோவப்படாத கேசவா. நான் யார் கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா இனிமே நீ ஸ்கூல்ல பெரிய மன்மதன் மாதிரி பேசுனா எல்லார்கிட்டயும் உண்மைய உடச்சிருவேன். ஒழுங்கா உன் வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி இருக்கணும். வீட்ல அம்மாவ குளிப்பட்ட சொல்லிட்டு அங்க வந்து மத்த பசங்கள கிண்டல் பன்ன கூடாது. சரி நான் வரேன்டா குட்டி குஞ்சா!’.
பிறகு அவள் வெளியேறினாள் முகத்தில் புன்னகையோடும் மனதில் காதலோடும்...