Mijn vrouw (37) en ik (41)vroegen ons af of andere mensen/ouders dit ook herkennen.
Rond de kinderopvang, peuterspeelzaal en straks de basisschool merken we dat contact maken met andere ouders soms best lastig is. Niet eens meteen vriendschap of zo, maar gewoon een goedemorgen, een beetje oogcontact, een kort praatje of eens voorzichtig vragen of kinderen een keer kunnen afspreken. Het lijkt soms alsof mensen dat echt uit de weg gaan.
Wij zijn zelf totaal niet opdringerig of super extravert, juist vrij rustig en introvert, maar wel sociaal.
We hebben zo’n 15 jaar in de Randstad gewoond en wonen nu alweer een paar jaar terug in mijn geboorteplaats in het Noorden. In beide situaties merken we eigenlijk hetzelfde: veel terughoudendheid.
Bijvoorbeeld: onze dochter is gek op een meisje van de opvang en heeft het thuis vaak over haar. Als je dan eens voorzichtig zegt van misschien leuk om nummers uit te wisselen zodat ze een keer kunnen spelen, krijg je vaak een reactie als: “ja eh… kan misschien wel een keer.” Of als je in een random speeltuin in de omgeving een kind plus ouders van de opvang/peuterschool tegenkomt, wordt er nauwelijks initiatief genomen tot contact.
Op zichzelf stelt zo’n moment natuurlijk niet veel voor, en alle losse voorbeelden apart ook niet. Maar alles bij elkaar voelt het soms toch als een patroon.
We hadden ergens ook gehoopt via onze dochter en school wat makkelijker nieuwe sociale contacten op te doen, zeker omdat onze vrienden inmiddels verspreid door het land wonen.
We merken dat we daar zelf soms ook wat onzeker van worden. Ligt het aan ons, aan deze levensfase, of is dit gewoon hoe het tegenwoordig gaat? Misschien hebben veel mensen al hele steady vriendengroepen en weinig behoefte aan 'uitbreiding'?