u/Hadepsemut

Bundan çok da geçmiş sayılmayacak bir zamanda kendimi sürekli yalnız, asosyal, arkadaşsız biri olarak lanse ederdim. Hem kendi hesabıma bireysel olarak eleştirimi yaptığımda hem de internette lafı açılınca ona buna karşı. Eski okulumdaki arkadaşlarımı "gerçek" arkadaşlar olarak görmemeyi kendime bir hakikat bellemiştim ve insanlarla temasımı okul dışına çekmemeye özen gösteriyordum. Bunun temel nedeni bu bahsini ettiğim arkadaşların benimle benim zevk alacağım konuları konuşabileceğini, ilgi alanlarıma saygı duyabileceklerini, anlayışlı insanlar olduklarını düşünmememdi. Son birkaç aydır ibre tersine dönmüş gibi oldu. Artık insanlara karşı böyle düşünmemeye başladım çünkü ne çıkarı var ki? Taşkaladan ve gırgır şamatadan da ibaret olsa eğlenebildiğim insanlarla eğlenmek günün sonunda iyi geliyor, bunu uygulayabileceğim kişilikteki arkadaşlarıma uygulayayım dedim. Neyse bundan bağımsız ama bir yandan da ilişkili bir olay oldu, okulumu değiştirdim, yeni bir arkadaş grubum oldu. Önceki okulumdaki arkadaş grubumla olan temasım azalmak yerine daha da arttı ve beraber daha fazla şey yapmaya başladık. Kendi yaşadığım yerde doğru düzgün dışarı çıkmayan biriyken (gene de çok sevmem dışarı çıkma olayını, AVM gideyim, kafeye gideyim tarzı bir kafaya sahip değilim asla da olmam. İşte nedir böyle yemek yemeye giderim arkadaşlarımla, öğle arasında yemek yeriz, yürüyüş yaparız, güzel bir park var ilçemizde orada otururuz vesaire. Ya da ben kendi ilgi alanım olduğu için hayvan gözlemine gitmeye çalışırım vakit buldukça, o da ayrı) bir anda dışarı epey çıkmaya başladım. Epey çıkmaya başladım dediğim de haftada birkaç defa. O bile bana aniden fazla geldi. Evlerimize birbirimizi çağırıp film izlemeye, okey oynamaya falan başladık, kuzenim de bahsini ettiğim o yeni okulumdaki yeni arkadaş grubunda ve o gruba dahil olmama ön ayak oldu ama zoraki gibi düşünmeyin, ısındılar bana hemen. Kuzenimle yıllardır sohbetimiz fazla olmamasına rağmen bir anda onunla da aşırı samimi olduk kısa süre zarfında. Bütün bunları anlattım ve şimdi varmak istediğim şey bu en başta bahsettiğim gerçek arkadaşlar olarak görmeme fikrim ve devamında sıraladığım nedenlerin artık çok da tutarlı olmadığını görmem. Kibirli olma düşüncesinden ve sahiden kibrini dışarı belli ederek kibirlenen insanlardan rahatsız olurdum tiksinirdim ama kendimin de epey kibirli olduğumu bu vesileyle öğrenmiş oldum. Çevremde basit dediğim, anlayışsız addettiğim birçok insan kendi özelinde çok güzel yönler barındırıyorlar ve onlarla arkadaş olmak epey hoş. Çok çorba ettim şimdi daha da edeceğim... bütün bu fikirlerime rağmen bir yandan da gerçekten beni anlayabilecek, beni kabul etmek demeyelim de nasıl desem bana özen gösterecek bayağı olmayan bir insanı tanımayı çok isterim. Şuanki arkadaş gruplarımda ve arkadaşlarımda bu derinliği alamıyorum, biraz soluklanıp üzerine düşününce hissettiğim şey bu. Kafam karışık, hayat garip.