By: Binibining Grasya
Kabanata 1: Ang Pagsilang ni Liwayway
Sa gabing ang buwan ay buong-buo at ang kalangitan ay tila mas maliwanag kaysa karaniwan, ang buong banwa ay tahimik na nagmamasid sa isang pangyayaring hindi nila malilimutan.
Sa loob ng isang payak na kubo na napapalibutan ng mga halamang-gamot at anting-anting, naghihirap sa panganganak ang isang babaylan—si Dayang Amihan, kilala sa kanyang malalim na ugnayan sa mga anito. Ang hangin ay malamig, ngunit may kakaibang init na bumabalot sa paligid, na tila ba ang kalikasan mismo ay nakikiramdam sa sandaling iyon.
“Malapit na…” mahinang bulong ng isa pang babaylan na tumutulong sa panganganak.
Sa labas ng kubo, nagtipon ang ilang matatanda at mandirigma. Tahimik silang nag-aabang, ngunit ramdam ang kaba sa kanilang mga dibdib. Hindi pangkaraniwan ang gabing iyon—ang mga ibon ay hindi umaawit, at ang hangin ay tila may dalang bulong na hindi maunawaan.
Biglang umihip ang malakas na hangin.
Ang mga dahon ay nagsimulang sumayaw, at ang apoy mula sa mga sulo ay nagliyab nang mas maliwanag.
Sa loob ng kubo, isang matinis na iyak ang umalingawngaw.
Isinilang si Liwayway.
Sa sandaling iyon, tila tumigil ang oras.
Ang sanggol ay tahimik na napahinto sa pag-iyak at dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata—mga matang tila sumasalamin sa liwanag ng buwan. Ang mga babaylan ay nagkatinginan, bakas ang pagtataka at pagkamangha.
“Hindi ito karaniwang bata,” mahinang wika ng isa.
Lumapit si Dayang Amihan, pagod ngunit may kakaibang ningning sa kanyang mga mata. Marahan niyang kinuha ang kanyang anak at niyakap ito.
“Liwayway…” bulong niya. “Ikaw ang liwanag na sisikat sa dilim.”
Ngunit sa labas ng kanilang kubo, may isa pang pangyayari ang naganap.
Sa ilalim ng matandang punong balete, may isang mahinang liwanag ang biglang lumitaw—kumikislap na parang bituin na bumaba sa lupa. Unti-unti itong nag-anyong isang kwintas, nakahimlay sa ugat ng puno, tila naghihintay.
Hindi ito napansin ng sinuman.
Hindi pa.
Sa mga sumunod na araw, lumaki si Liwayway sa pangangalaga ng kanyang ina at ng buong banwa. Bata pa lamang ay kapansin-pansin na ang kanyang kakaibang katahimikan. Hindi siya iyakin, at madalas ay tila nakikinig sa mga bagay na hindi naririnig ng iba.
Habang siya’y lumalaki, mas lalong naging malinaw ang kanyang ugnayan sa kalikasan. Ang mga hayop ay hindi natatakot sa kanya, at ang hangin ay tila sumasabay sa kanyang bawat galaw.
“May malaking tadhana ang batang ito,” wika ng mga matatanda.
Ngunit si Dayang Amihan ay may pangamba sa kanyang puso.
Sapagkat sa kanyang mga panaginip, may nakikita siyang anino—isang liwanag na unti-unting nilalamon ng dilim. At sa gitna nito, naroon si Liwayway… may suot na isang kwintas na kumikislap.
Ang Inamorata.
At kahit hindi pa ito natatagpuan ng kanyang anak, alam ni Amihan—
Darating ang araw na magtatagpo ang kanilang mga landas.
At sa araw na iyon, magbabago ang lahat.