u/Giancarlo_Edu

Δεν μιλάω μόνο για τη σωματική κακοποίηση,που ειδικά τα παλιότερα χρόνια ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα, ώστε για πολλούς θεωρούνταν σχεδόν φυσιολογικό ένα παιδί να δέχεται ξύλο από τους γονείς του. Συνήθως τουλάχιστον από τον έναν απ’ τους δύο. Και πώς να μην ήταν, όταν μιλάμε για μια χώρα όπου μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν ήταν νόμιμο ακόμη και το ξύλο από δασκάλους (!). Αλίμονο σε όποιον πιστεύει πως κάτι τέτοιο δεν αφήνει αδιανόητα τραύματα. Κι όμως, για χρόνια κυριαρχούσε η αντίληψη ότι μέσω του ξύλου γίνεσαι άνθρωπος και το κλασικό «έλα μωρέ, κι εμείς που φάγαμε ξύλο τι πάθαμε;».

Αλλά ας βγάλουμε απ’ την κουβέντα αυτό, το πιο ακραίο.

Πόσες και πόσες οικογένειες προσπάθησαν να φορτώσουν στα παιδιά τους τα δικά τους απωθημένα. Με πρώτο και καλύτερο τις μαθησιακές επιδόσεις, μετρώντας την αξία ενός ανθρώπου με βάση το αν πέρασε ή όχι σε μια σχολή. Γι’ αυτό από εκεί που υπήρχαν 10 σχολές το 1980, σήμερα φτάσαμε να έχουμε εκατοντάδες. Γιατί το όνειρο του μέσου Έλληνα γονιού ήταν να δει τον γιο ή την κόρη του
φοιτητή, να πετύχει αυτό που δεν κατάφερε ο ίδιος. Και πολλές φορές όχι μόνο αυτό, αλλά να θέλει να έχει και λόγο στη σχολή που θα περάσει το παιδί, χωρίς να το αφήνει να επιλέξει πραγματικά αυτό που θέλει.

Ή η διαρκής εμπλοκή στα προσωπικά των παιδιών τους:
«Πότε θα παντρευτείς;»
«Πότε θα μου κάνεις εγγονάκι;»
«Δεν μου αρέσει αυτός που πήρες για γαμπρό ή νύφη.»

Συμπεριφορές που πολλές φορές οδηγούν ανθρώπους να μεγαλώνουν συναισθηματικά ανολοκλήρωτοι, ψάχνοντας αργότερα στον σύντροφό τους τον γονιό που ποτέ δεν είχαν πραγματικά.