Pasta(lar)
17 yaşındayım 2 yıl önce lisede sınıfımdan bir kızla gerçekten rüya gibi bir ilişkim oldu. İkimiz de hayatımız boyunca sevgiyi tam olarak görememiştik bu yüzden birbirimize sımsıkı sarılmıştık adeta. Ama bununla birlikte kişilik olarak da resmen birbirimizin zıttıydık. O hep neşeli, sosyal, güleç yüzlü kız bende daha durgun, sakin falan filan işte. Birbirimizin her türlü kötü zamanlarında yanında olduk, çok fazla güzel anılar biriktirdik. Ama yaklaşık 2 yıl sonra ne olduysa biz daha az konuşmaya, birbirimizle daha az şey paylaşmaya başladık. Baya baya sadece yan yana durmaya başladık. O an neler hissettiğimi, aklımdan nelerin geçtiğini salak gibi tam olarak hatırlamıyorum ama öyle bir duruma geldiğimize göre muhtemelen bu ilişki artık beni de yormaya başlamış veya ona olan hislerim uçup gitmeye başlamıştı. Ve en sonunda bariz şekilde oturup ayrılmaya karar verdik.
Ama kötü olan şu ki ben ayrılmak için o masaya oturduğum andan itibaren tekrar ona aşık hissetmeye başladım. Giden şeyler değere biner ya o hesap herhalde.
Aşığım dedim seviyorum seni hala, seven insan böyle mi olur dedi. Haklıydı, aylardır asla birbirini seven insanlar gibi değildik sonuçta. Bana artık aşk gibi bir şey hissetmediğini söyledi. Ama bununla birlikte gerçekten seviyorduk, değer veriyorduk birbirimize(bu aşk değil, sadece sevgi)
Çabalamayı çoktan bıraktığını ve artık bu işin içinden çıkmak istediğini söyledi. Birbirimize iyi dileklerimizi söyleyip ayrıldık. Masadan kalkmadan bana arkadaş kalmak istediğini söyledi. Yapabileceğimi sanmıyorum dedim, bunca zaman birlitke bu kadar şey yaşadığım insanla arkadaş kalmayı beceremem. Sen bunu bir düşün dedi.
Gelelim asıl probleme,
Biz bu kızla aynı sınıftayız ve daha önemlisi aynı arkadaş grubunun içerisindeyiz. Ayrildigimizdan beri 1 buçuk ay geçti ve ben bu kızı hala çok seviyorum amk. Tamam yani sevmem bir noktaya kadar bir problem değil ama ben bu kıza her gün zorunlu olarak maruz kalıyorum. Ve bu bana gerçekten işkence gibi geliyor acı çekiyorum bildiğin amk. Arkadaş grubumu çok seviyorum, arkadaşlarımı çok seviyorum ama o grubun içinde o da olunca hiçbir tadı tuzu kalmıyor, acı çekmeye başlıyorum sadece. Ona maruz kalmamak için sınıfta ondan tamamen bağımsız takılmaya çalışsam bile onun sesini duymak veya bir anlığına görmek bile beni tetikliyor. Hayatim boyunca tam tersi düşündüm ama ben galiba duygusal bir insanım aq. Bir insan sadece aynı otobüsteyiz diye yol boyunca acı çeker mi ya. Bunların hepsi yüzünden sınıfımı/okulumu değiştirmeyi veya arkadaş grubumdan ayrılmayı çok düşünüyorum çünkü onu hatırlatıp beni tetikleyecek bir unsur etrafımda olmadığında şaşırtıcı derecede iyi hissediyorum. Ama bunun beni yalnizlastiracağından da korkuyorum çünkü son zamanlarda bu olaylardan bağımsız olarak da çok fazla insanı geride bıraktım. Veya ondan kaçsam bile bunun sorunumu çözüp çözeceğini de bilmiyorum. Yapısal olarak sevdiğim insana çok fazla bağlanıyorum, hayatım merkezine koyuyorum ve onları kaybettiğimde merkezimi kaybedip dağılıyorum.
Tavsiyelerinize ihtiyacım var dostlar, bu arada tatlı yemeyi çok severim