u/Former_Ad_4075

Што се случува со ноќниот живот и социјализацијата кај нас? Град од 1.000.000 луѓе, секој викенд сè е преполно, а реалноста е дека нема баш нешто ноќен живот.

​Дали е до мене, или ноќното излегување во Скопје стана парада на глувонеми со телефони во рака?

​„Резервациите“ како бункери: Ако немаш маса, како да не постоиш. А ако имаш маса, стоиш во круг со твоите петмина другари како во тврдина. Никој не гледа лево-десно, никој не се меша, само се чува „територијата“.

​Гледањето како „напад“: Ако случајно погледнеш некого, во 90% од случаите или ти превртуваат очи како да си барал бубрег, или те гледаат како да сакаш да се тепаш. Каде исчезна она нормално „здраво“ или обична насмевка?

​Телефонот како штит: Наместо луѓето да уживаат во моментот, пола вечер се снимаат за стори. И седат на телефон наместо да џускаат.

​Но, ајде на најбитното – запознавањето и „првиот чекор“:

​Гледаме дека во живо сите се „забарикадирани“, па ме интересираат две работи:

​До девојките: Бидејќи веројатно ви е преку глава од пораки на Инстаграм и „reply“ на сторија, како стоите со пристапување во живо? Дали воопшто постои начин дечко да ви пријде во кафич/дискотека, а да не изгледа како нападен или „селјак“? Што е она што би ви оставило добар впечаток во тој хаос?

​До машките: Дали воопшто веќе се трудите да пристапите во живо или тотално сте се откажале поради „дигнатите носеви“? И искрено дали некогаш ви се случило девојка прва да ви пријде во Скопје? Дали е тоа кај нас уште „научна фантастика“?

​Имам чувство дека сите чекаме некој друг да го направи првиот чекор додека скроламе на телефоните едни до други. Ајде да видиме кој е „проблемот“ дали машките немаат осет, или девојките се премногу недопирливи?

​Пишете искуства, добри или трагикомични, сеедно. Да видиме дали има надеж за ноќниот живот во градов или да си седиме дома.

​Здраво дечки.

​Дали е само мој впечаток или во последно време кај нас владее некоја опсесија секоја втора девојка да биде „видена“, популарна и инфлуенсерка? Како да стана побитно колку луѓе те знаат на Инстаграм, отколку каква си во живо.

​Несвесно почнав да ги проценувам според бројките, иако знам дека е површно, ама веќе станува шема:

​0 – 500 следбеници: „Safe zone“ Приватен живот,

нема глумење лудило, не се замараат со туѓа валидација. Вистинска реткост во денешно време.

​500 – 1000 следбеници: Реални Тука се тие што си го знаат друштвото, објавуваат нормални слики без претерани филтри. Уште се држат до реалноста.

​1000 – 2000 следбеници: Aspiring Influencers Овде веќе почнува „мачењето“. Се трудат на секоја слика да изгледаат како за на насловна, а пола само копираат туѓи пози. Секој втор викенд се на истите места само за сликање.

​2000+ следбеници: Инфлуенсерки во обид Сè е наместено, сè е за прегледи, постојано некои реклами. Искрено, ова ми е веќе огромен red flag – ми изгледа како да живеат за внимание од непознати, а не за себе.

​Најмногу ме нервира тоа што ја губат автентичноста. Како сите да одат кај ист хирург, во исти кафичи и користат исти филтри. Тешко е да најдеш девојка што нема да ти го „расипе“ кафето со 15-минутно сликање на шолјата пред да се напие голтка.

​Што мислите вие? Дали социјалниве мрежи ги „прегореа“ сите па станаа опседнати со слава, или уште има нормални девојки што не бркаат бројки?