u/EmreDiyeBirisi

Bugün güzelce uyuyoruz arkadaşlar buna da şükür

Maaşa 1 hafta var hiç param kalmadı ve uyuşmadan uyuyamıyorum en sonunda bakkala yazdırıp köpek öldüren aldım sek içemedim kolayla kırdım siz ne yapıyorsunuz

Yeni ameliyat olmuştum. İki aydır maaşım yatmıyordu, rapor paralarım da yatmamıştı. 14 Şubat geldi çattı. “Gel,” dedi. “Param yok,” dedim. “Gel,” dedi. Hiçbir şey alacak param yoktu; mektup yazdım, aldım kendimi, atladım motoruma gittim. Yemeğimi yedirdi, yol yorgunuyum diye bana oda tuttu. Gezdik, tozduk, sevdik, seviştik. Ameliyat yaramı okşadı, sanki yaramı iyileştirmek istermişçesine. Dönüşte benzin alayım diye 3000 TL para attı bana. Geri verecektim, “Duymamış olayım,” dedi, kabul etmedi. Çok mahcup oldum ama aldım benzinimi döndüm. Ben dönene kadar uyumadı, beni bekledi.

İlk kez birisiyle 14 Şubat’ı geçirmiştim. Ben hiç böyle bir sevgi, böyle bir ilgi görmemiştim daha önce. Çok mutluydum. Ben bu kız sayesinde alkolü ve uyuşturucuyu bıraktım, kendime çeki düzen verdim, iyi bir insan oldum. O benim hayatımı kurtardı; benim yanımda olup beni severek hayatımı kurtardı. Hâlâ daha diyorum ki onunla ilk buluştuğum gün hayatımın en güzel günüdür diye. Onun yanında hiç yabancı gibi hissetmedim, hiç utanmadım. Sanki birbirimiz için yazılmışız gibiydi.

Sonra bir şey oldu. Sıkıldı benden, bıktı, bana tahammül edememeye başladı. Başka insanları bana tercih etti. Bana sevgisi ve saygısı tükenmişti. Hiçbir şey olmamışken beni suçlayıp küfürler edip lanetler okuyarak terk etti beni. Bir anda, beni tanımıyormuş gibi davranmaya başladı. Bir günde farklı birisine dönüştü. Hâlâ ne oldu bilmiyorum. Benimle hiç yüzleşmedi, defteri kapatmama izin vermedi.

Şimdi görüyorum, önüne gelen herkesle flörtleşiyor, kendi değerini düşürüyor ve kendini böyle alçalttığı için ondan nefret ediyorum. Ona öfkeliyim; kraliçe olmak yerine Discord kızı olmayı seçtiği için ona öfkeliyim. Ama ne olursa olsun bu kişi hayatımı kurtaran kişi. Onu affettiğimi söylüyorum, yoluma devam ettiğimi söylüyorum ama kalbim başka bir şarkı söylüyor. Ve artık hiçbir madde kalbimin kırığını unutmama yardımcı olmuyor. Öylece yaşıyorum. Hep korkuyordum ve sonunda oldu; boş bir kabuk oldum.

Hâlâ bu anıyı hatırladıkça gözlerim dolar. Hâlâ ameliyat yarama elimi süremem. Hâlâ bana verdiği peluşta onun kokusu var ve parfümü bitmek üzere; kokusunu unutacağım diye çok korkuyorum.