u/Current-Breakfast-81

Hi, mommies! I just wanna know your thoughts about my situation.

I’m a first time mom and LO is now 10 months old. Nakatira kami sa bahay ng in-laws ko. Hands on si hubby sa business so ako lang ang nag-aalaga kay LO. My in-laws are seniors na rin kaya hindi rin nila nababantayan si LO ng ganon katagal. For the past months, halos araw-araw akong umiiyak. I am mentally exhausted every day. Tuwing tulog na si LO nagcocontemplate ako kung ganito na lang ba ako araw-araw. Same routine every day. Don’t get me wrong, I love my baby more than anything, but I am mentally tireddddddd. I don’t feel okay. Am I too weak for a mom? LO is just 10 months old pero ganito na nararamdaman ko. Should I go back to work and hire a nanny for my baby? Hindi ko na alam. I love my baby, I am at my happiest when I’m with her but at the same time, I’m feel so sad. I didn’t even know na possible pala yung ganong feeling. Happy and sad at the same time. I don’t know. I don’t know what to do. This is so random but I just wanna know your thoughts. Wala akong makausap 😔

Hello! Ano pong restaurant sa Clark ang recommended nyo for family? Yung worth it po dayuhin. From Nueva Ecija po kami. Thank you!

FTM here and LO is now 10 months old

Ang hirap din pala maging SAHM 😭

For context, nakatira kami sa in-laws ko. May helper so I don’t do house chores. Seniors na in-laws ko kaya saglit lang din nila nababantayan si LO. Not complaining, very thankful kami ni hubby sa kanila. Si hubby naman hands on sa business nila kaya bihira din nya maalagaan si LO. Akala ko since nakatutok lang ako kay baby hindi ako masyadong mahihirapan. I love my baby more than anything, pero grabe, nakaka-drain din pala 😭. Yung physical na pagod kayang kaya ko, pero I am mentally drained. Mas malala pa ata yung iyak ko ngayon compared noong newborn stage. Pero at the same time hindi ko pa kayang iwan si LO for work. Baka ako yung mas umiyak kaysa sa kanya, pag di ko sya kasama. Haha!

Everytime na uuwi kami sa parents ko (1 hr drive), pina-aalagaan ko si LO kay mama at papa for the whole day. Ako ang gumagawa sa house chores kahit pagod na pagod ako. Parang nare-refresh yung utak ko.

Kailangan kong gumawa ng ibang bagay, pero dapat kasama ko pa rin si LO or dapat nakikita ko sya. Ang gulo ‘no? Pero that’s the reality.

How did/do you cope up with this feeling mga mi? Or ako lang to? Nakaka-guilty rin kasi na I have this feeling na kailangan ko ng ‘break’ from time to time.