Γιατί τόσο απολιτίκ;
Έχω ακούσει διάφορα αφηγήματα, όπως αυτά της "μεγάλης απογοήτευσης" μετά την κωλοτούμπα Τσίπρα και όλο το τσίρκο αυτής της 4ετούς διακυβέρνησης με τον Καμμένο. Σίγουρα έπαιξε το ρόλο του και αυτό. Είναι όμως απίστευτη η έλλειψη άρθρωσης πολιτικού λόγου, την ώρα που οι ζωές μας γίνονται κυριολεκτικά μη βιώσιμες.
Και όμως μιλάω με πολλά άτομα της ηλικίας μου (είμαι 28) και καταλαβαίνω ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να αλλάξει όλο αυτό. Και όμως κάθε συζήτηση που κάνω μαζί τους σταματά πριν συζητηθεί καν τι μπορεί να γίνει πρακτικά. Πληρώνουν κυριολεκτικά το 50% του μισθού τους στο ενοίκιο, δίνουν υπέρογκα ποσά για το ρεύμα και το σουπερμάρκετ και κανείς δεν στέκεται να συζητήσει, τι φταίει για όλα αυτά. Η πολιτική έχει γίνει μια βρώμικη λέξη, μία έννοια τόσο συνδεδεμένη με την διαφθορά και την καπατσοσύνη.
Καταλαβαίνω όλο αυτό με τον Τσίπρα, αλλά μήπως ήμασταν λάθος εξ αρχής, τοποθετώντας τόσες ελπίδες σε ένα πρόσωπο; Ακόμη και σήμερα, ψάχνουμε τον σωτήρα. Με στεναχωρεί να βλέπω ανθρώπους να τρέχουν να ψηφίσουν έναν άγνωστο που έρχεται από την Αμερική ή να συρρέουν σε βιβλιοπαρουσιάσεις μιας φθηνής κακογραμμένης απολογίας.
Δεν μπορώ να κατηγορήσω όσους δεν πάνε να ψηφίσουν λόγω απογοήτευσης. Ανήκω και εγώ σε αυτή την γενιά που πολιτικοποιήθηκε μέσα στην κρίση και τους καταλαβαίνω. Απλά θέλω να πω ότι για όσα χρόνια θα ζήσουμε σε αυτή την χώρα, αυτό το σύστημα θα υπάρχει. Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε κάτι είναι μέσα από την πολιτική.