Hiçbir işte çalışamıyorum
Yaş 22. Üniversite okuyordum ama bıraktım. Ailemle yaşıyorum. Herhangi bir işte de çalışmıyorum. Daha önce çalışmayı çok denedim. Ama hepsini çok geçmeden bıraktım.
Merak etmeyin, burada kendimi haklı çıkarmak için uğraşmayacağım. Hayırsız evladın tekiyim işte. Gerçek bu. Ama şunu söylemek istiyorum, bu durumdan ben de memnun değilim arkadaşlar. Gerçekten utanç duyuyorum. E o zaman git çalış diyebilirsiniz. Hadi gelin size neden çalışamadığımı anlatayım.
Benim hayalim çook uzun zamandır sinema sektörüyle alakalı. Tutkularım, heveslerim falan hepsi bu sektörle ilgili. Senaristlik, yönetmenlik v.s yani. Kendi çapımda yaptığım işler de var. Ama elle tutulur bir başarım olduğu söylenemez. Bu elle tutulur başarı da maddi gelir işte. Maddi gelirim hiç olmadı bu işten. Çünkü çok zor bir sektör. Özellikle Türkiye’de bu sektörde bir yerlerden başlamak çok zor zaten.
Ama bu amk beyni buna tutkulu işte. Lan çiğköfteciliğe falan tutkulu olsana, ne diye sanat sepet diye geziyorsun ortalıkta! Neyse, ben tutkumun dışında bir iş yapınca (sonucunda o tutkumu geliştirmek için yapsam bile) aşırı mutsuz, depresif ve hayatta hiçbir amacı kalmamış gibi hissediyorum. Yani atıyorum memur oldum, güzel bir maaşım var, hayatım düzenli falan. Ama size yemin ediyorum ki ben mutlu olmam arkadaşlar. Hiçbir şekilde mutlu olmam. Çünkü tutkumu kaybetmiş olacağım. Hayallerimden vazgeçmiş olacağım. Evet, gerçek dünya böyle. Belki de bu yüzden birçok kez kurduğum cümleyi yine kuracağım: Yaşamak bana göre değil.
Bu durumun götüme zor gelmesiyle alakalı olduğunu düşünmüyorum. Keşke o kadar kolay olsa. Ona alışırsın çünkü bir süre sonra. Olay biraz daha varoluşsal düşüncelerle ilgili diye düşünüyorum ben. Yani hayattaki anlamı bulduğum şey sinema sektörü ya mesela, ben ondan uzak kalınca ve hayatımın merkezine onu koyamayınca anlamsızlık hissiyle baş başa kalıyorum. Bu durumda aldığım maaş falan da tatmin etmiyor. Her türlü mutsuz, depresif, anlamsız hisseden bir kişiliğe bürünüyorum.
Bunu nasıl çözeceğimi bilmiyorum. Ama çok büyük sıkıntı veriyor bu durum bana. Yoğun bir kaygı da yaratıyor. İçinden nasıl çıkabilirim, bilmiyorum