Hayatımı Sikeyim
Selam beyler 12. sınıf öğrencisi TM bölümünde okuyan bir gencim. Normalde redditi kullanmam post most atmam zaten hesap ölüydü neyse bir yazayım dedim. Bu senenin bokluğundan mıdır kendi hayatımı sik gibi yönetmemden dolayı mıdır bilmiyorum ama çok kötü hissediyorum. Eminim tek kötü hisseden her şeye "Ya sikerler" demek isteyen kişi ben değilimdir. Kendimin farklı olduğunu söylemiyorum ama bok gibi hissediyorum gerçekten. Bir yerde çalışmıyorum, gelirim yok, bu yazıyı yazarken bile elektriği kullandığımdan dolayı aileme yük oluyor muyumdur acaba duygusu oluyor artık. Ne yapacağım bilmiyorum. Geleceğe dair elle tutulur bir planım yok. Başarım desen yaptığım kickboks sporu vardı onda da şu an bir ilerleme katetmiyorum. Para harcamak bile istemiyorum masraf olmasın aileme(Anneme) diye. Annem diye belirtmemin sebebi ise ailem boşandı ve kadın tek başına 3 çocuk yetiştiriyor. Babam ise kendi işini kurdu ve ne zaman arasam "param yok oğlum" diyor. Parası gerçekten de olmayabilir ama biraz bile anneme destek olmuyor. Allah annemden razı olsun hiçbir şeyimiz eksik olmadı. Hayatımda bu kadar güçlü bir kadın gördüğümü hatırlamıyorum ve asla görmeyeceğim. Ablam ve küçük erkek kardeşim var. Ablam 21 yaşında istediği bölüme gidebilen bir yetişkin. Küçük kardeşim ise 6 yaşında ve hala hayatın tam olarak farkında değil. Bir bok başaramayan tek kişi ailemde ben olabilirim. Annem başarılı bir kariyere sahip fakat işinde maaştan dolayı hakkını alamıyor. Babam ise şu an kendi işini kurdu ve oraya para yetiştirmeye çalışıyor. Ailemdeki herkes sonunda bir yerlere gelebildi anlayacağınız. Ben hala olayın ciddiyetini kavrayamamış bir biçimde lay lay loma alıyorum. Neye güveniyorum inanın bilmiyorum. Geleceğimin ağzına sıçıyorum kesin ama hala salak gibi takılıyorum. Ailem olabilecekleri kadar destek oluyorlar fakat ben bir şey beceremeyeceğimi kafama koymuş gibiyim. Neyi iyi yapsam kendimi sabote ediyor ve onda hiç iyi olmadığımı kendime inandırıyorum. Ne ara bu kadar umutsuz bir gerizekalı olduğumu hatırlamıyorum. Çevremdeki herkesin yavaş yavaş bir yerlere geldiğini, hedeflerini kafalarında belirlediğini, yapmak istedikleri şeylere yöneldiklerini görüyorum fakat ben ne istediğimi bile hala anlayamıyorum. Artık o kadar kötü bir psikolojideyim ki annemin yüzüne bile bakamıyorum. Beni gördüğünde üzülsün istemiyorum. Beni her gördüğünde yaşadığı hayal kırıklığını hayal edemiyorum. Bu kadar iyi bir aileye sahipken neden böyle bir durumdayım inanın anlayamıyorum. Hiç bir şey anlayamıyorum.