Perfect zonder ik
De zon maakt zicht en leven
zonder zichzelf te zien
Verheven wolken
Elke vorm kun je hebben
Nooit echt iets te zijn
Nomade van binnen
Voor ieder een thuis en bed
Wie niks heeft is rijk
Ik denk gedachten
Maar zijn ze wel de mijne
Ben ik wie ik denk?
De kraai blijft willen
Wanneer de uil rustig zit
De maan is genoeg.
Waardeer het leven
Botten worden vergeten
Dus feest in het nu
Gretig graaien de krijsende kraaien,
Ze willen altijd meer, meer en meer.
Ze zeggen; “Dit is vrijheid en ik ben in controle, alleen nog maar één laatste keer.”
Maar één werd meer en keer op keer vergaten ze weer hun eigen beloften.
Nooit genoeg werd de hoogste deugd en toch vonden ze nooit wat zij zochten.
Het blijft maar gaan tot het leven is vergaan, ik hoop dat ik overdrijf.
Wanneer de zee verdampt, de oogst verbrand, wat is het wat dan nog blijf.
Meer en meer, doet je maag geen zeer nu vol van spijt en nijd?
Je tijd raakt kwijt, je vleugels verdwijnen en alles lijkt nu verloren.
Was je maar wijs, zonder gekrijs zoals die uil die zelden iets laat horen.
Je ziet hem vaak zitten, altijd te pitten
is er dan niks wat hij nodig heeft of wil?
Vraag hem gericht, hij kent zijn plicht en hij spreekt zuiver zonder een tril.
De uil zei al voor ik het vroeg; “Ik hoef niks te willen, geen honger te stillen mijn maaltijd is mij genoeg.
Al in het verleden, was ik tevreden zonder dat gretige zweterige gezwoeg
En als ik meer nodig heb maak je geen zorgen, dan geef ik wel een gil.
Ik kan krijsen en gillen, verlangen en willen, maar toch verkies ik de stilte stil.
Altijd in evenwicht, zo is mijn ziel gericht op het grootse glorieuze.
Eén geheel, zonder teveel zo klinkt mijn wijze leuze.
Als een eeuwige eb, ik weet wat ik heb, want de lucht en aarde zie ik voor wat het is.
Niet meer, niet minder, ik zit al vol en er is niks wat ik nog mis.
Nee het is geen list, houdt je oren gespitst
En je zal begrijpen wat ik geloof.
Wie goed kan luisteren hoort het universum fluisteren en alleen jij bent wie het verdoofd”.
“Verkeerd geleerd blijft eeuwig vereerd en goed geleerd blijft eeuwig begeert”.
Zo simpel sprak ze tegen mij.
“Zie de dansende bij, zie de grootse vallei ik ben tevreden zoals ik ben.
Al compleet en perfect, zonder enig defect
dat is alles wat ik herken.
Botten, gegeten, rotten, vergeten,
Alles wat is, moest er ook zijn.
Alle bliksem en donderwolken, mysteries en draaikolken.
Was alles nog mooi zonder pijn?
Gauw zal blijken, zolang je goed blijft kijken dat mijn schoonheid absoluut niks heeft gemist.
Blije tranen, mooi als zwarte zwanen
zie je dat het lelijke niet is beslist?
Laat ze maar komen, ontwaak uit je dromen en nooit ken je nog een geschil.
De zee en mij, een bacil en jij,
ik zie nergens een echt verschil.
Wees één met mijn naam, dans elegant als de maan onaangetast doet op het water.
Voel wat ik zeg, want ik ken de steg en wat eeuwig is blijft ook zo later.
Laat los en besluit, niks maakt meer uit want je weet dat die zon wel blijft schijnen.
Door verlangens vervloekt nu geen hand die meer zoekt en mijn liefde zal nooit meer verdwijnen”.
De uil hij zegt; “Zo was niks meer slecht, ik kan het je echt beamen”
Ik wil niet beschamen, kom allen toch samen en laat achter al het lawaai.
Krijsende kraai van eeuwig gegraai, ik hoop dat je gauw bent gekeerd.
Rijkdom en mijnen ik zou het vermijden want goud zit in wat je ontbeert.
Tussen hemel en aarde is ruimte en waarde om samen te zijn bij de kusten.
Machtig als een bliksemschicht, zo is het cirkel licht, je bent welkom om met me te rusten.
Vrij van sleuren, vol van kleuren
dat het kan is al een gegeven.
Wanneer de krijsende kraai, zonder gretig gegraai zichzelf kan vullen met het leven”.