Kayıp 1 sene...
Herkese merhaba,
Buradaki ilk günüm ve postları gördükten sonra kendi hikayemi de paylaşmak istedim. Arka planımdan bahsetmem gerekirse; 3.58 ortalama ile Mekatronik Mühendisliği mezunuyum. IELTS Academic 6.5 sertifikam, yurtdışında yüksek lisans seviyesi bir proje üzerine Erasmus stajı yaptım, 1 adet ödüllü bitirme projesi ve 5 adet farklı teknik projem var. Son sınıfta part-time tasarım mühendisi olarak global bir firmada 4 ay çalıştım. Sonra ise Erasmus hakkımı değerlendirmek üzere mezuniyetimden 3-4 ay sonra (gideceğim yeri bulma, vize ve kağıt işleri maalesef uzun sürdü.) İtalya'ya Politecnico di Torino'ya gittim. Tatmin olduğum ve son iki haftası hariç her gün okula laboratuvara gidip 5 saatten az çalışmadığım bir 3 ay geçirdim. Dönmeden oradaki hocam benimle çalışmak istediğini yüksek lisansa gelip yazılmamı önerdi. Ben de önceliğimin ülkeme dönüp mühendis olarak çalışmak olduğunu, maddi olarak henüz o masrafı kaldıramayacağımı ama iletişimi koparmayıp güncel durumu belirteceğimi söyledim ve döndüm. Yurtdışından dönmek üzereyken az çok iş aramaya başlamıştım. Hem Erasmus yaptığım üniversitedeki hocalarımın benden memnun olması, hem sahip olduğum taze deneyimler ve doluluk ile başta top seviye şirketlerden başladım. Döner dönmez kurumsal denebilecek bir firmanın trainee pozisyonuna başvurmuştum ve son mülakata çağrıldım. Öğrendim ki 6 ay asgari ücret, bu süre boyunca ayrılamama ve süre sonunda işe alımın belli olmadığı ve açıkçası benim çalıştığım alanlara çok uzak bir pozisyondu (Fabrikayı gezdirirlerken sorduğum sorularla öğrenmiştim). O süre boyunca asgari ücretle o şehirde geçinemeyeceğim için ve kendimi döner dönmez 6 ay kilitlememek için reddettim. Ne de olsa kim böyle bir ilk teklife hemen atlardı ki? Gelin görün ki bu süre giderek uzamaya başladı ve belki de bu noktaya gelmemi sağlayan kararı vermiştim. Çünkü sonrasında çok umutlu olsam da aylar boyunca başka hiçbir başvuruma ufak bir dönüş bile olmadı. Sonrasında linkedinde insanlara mesaj atarken ortak bir bağlantım sayesinde büyük bir firmanın genel müdürüne ulaştım ve ummadığım şekilde geri döndü ve görüşme sağladım. Her şey çok olumlu ilerlerdi ve bundan sonra 2 ayrı aşama daha olacağı söylenerek mülakat sonlandı. Belki mülakat sadece sana iyi geçti diyebilirsiniz ancak emin olun kötü mülakat nasıl olur çok iyi öğrendim ilerleyen zamanlarda. Derken, uzun bir sessizlik sonrası gelişme olup olmadığını sorduğumda beni düşündükleri pozisyona alım yapılmayacağını belirttiler. Ayrıca özel olarak feedback istediğimde mülakat konusunda bir problem olmadığını söylediler. Benim gönlüm olsun diye öyle söylememişlerdir diye düşünüyorum.
Üzüldüm ama yılmadım ne de olsa daha yolun başındaydım. Diğer bir tutkum olan cadet pilot sürecine dahil oldum amacım potansiyel yolları artırabildiğim kadar artırmaktı. En büyük üçüncü havayolunda kurul mülakatı aşamasında elendim. Bilen bilir, en zor mülakatlardan birisiydi benim için zaten çıkar çıkmaz olumsuz olacağını anlamıştım. En büyük havayolunda ise her şeyi olumlu geçsem de sağlık aşamasındayken süreçler iptal oldu geçtiğimiz haftalarda. Tüm bunlar olurken elbette mühendislikten de devam ettim. Portfolyo sitesi hazırladım, öz geçmişimi en optimal düzeye getirdim ve birçok deneyimli isme danıştım. Fakat sadece daha çok görüntülenmeye, yine de çağrılmamaya neden oldu...
Son düzlükte, belki de çıtamı yüksek tutmakla hata ettim diyerek irili ufaklı patron şirketinden, yerel firmalara kadar başvurmaya başladım. Birisi çağırdı, olur dedi bir daha çağırdı, bizim taraftan olumlu patronla görüşelim dendi, sonra yine sessizlik. Ulaştığımda biz şimdilik personel almamaya karar verdik ama alırsak ilk sen aklımızdasın dendi (maaşımı piyasanın altında istemiştim sırf deneyim için). Artık kibar bir olumsuz cevabı mı bilmiyorum ancak linkedin de kontrol ettiğimde gerçekten yeni birisi başlamamıştı. Hoş, teknik görüşme de gayet güzel geçmişti.
Öyle böyle benzer ghostingler veya olumsuz cevaplar derken bir seneyi devirdim. Amacım ben kusursuzum çok iyiyim demek değil asla, lakin somut gerçeklerle başarılı bir mühendis adayı olduğumu düşünüyordum. Belli ki hatalarım olmuş bu yolda, vakti geldiğinde başta anlattığım 6 ayda nasılsa mühendislik işi bulurum dediğim asgari ücretli yarı zamanlı stajyer işini bile arar oldum. Ya da son sınıfta bitirme projeme ve diğer 2-3 ayrı projeyi yürütmeye yetişemediğim için istifa ettiğim part time işimi mi söylemeliyim. Asıl canımı sıkan ise, öz geçmişim hakkında "Sen bunu böyle hazırlarsan bu çok para ister deyip kabul etmezler" diyen mi yoksa İngilizce olduğu için çoğu kişi senin öz geçmişini okuyamıyor Türkçe gönder önerisi veren (ilan ingilizce? ve dil şartı var?) mi dersin.
Her konuda müthiş yetenekli değilim. Fakat hep öğrenmek istedim. Daima hedefleri yüksek, azmi yüksek ve çalışkanlıktan ödün vermeyen bir mühendis olmaya çalıştım ki portfolyom bunun en büyük göstergesi oldu. Okudum, araştırdım projelerde asla savsaklamadım, daima not için değil ortaya çıkan işi iyi yapmak için çalıştım. Her girdiğim yerde verilen görevi en iyi şekilde yapmaya uğraştım. Gelin görün ki işin bir de kariyer stratejisi kısmı varış işte ben iyi mühendis olacağım derken burayı atlamışım sanırım. Çünkü bir konuda ne kadar yetkin ne kadar iyi olursanız olun, eğer bunu paraya dönüştüremiyorsanız maalesef modern dünyada mutlu olup hayatta kalmanız mümkün değil. Çevremdeki kişilerin %80'i network ile işe girdi. İngilizcesi olmayan bile ingilizce şartı arayan şirketlere girdi. Kimsenin yetkinliğini yargılayacak değilim ama ben daha az yetkin değildim. Sadece o kadar güçlü network yoktu, olanlar da elimde olmayan sebeplerden dolayı işe yaramadı. Network varsa asgari şartları sağlarsanız işin %90 ı bitiyor.
Güncel durumda borçlarım birikti, önümü, bir ay sonrasını hatta bir hafta sonrasını bile göremiyorum. Her sabah uyanmak için bir nedenim yok. Umudum ise hiç olmadığı kadar az. Sırf pişman olmamak için İtalya'daki okula master başvurumu yapmıştım. Oradaki hocamla irtibatı kesmedim onlara söz verdiğim gibi. Her ne kadar amacım iş bulmak hayatımı kurmak, babamdan para isteyerek 2 sene daha geçirmek olmasa da şu an için en mantıklı çıkış yolu o gibi duruyor. Arkamda işim olmadığı için henüz evlilik planı yapamadığımız 5 yıllık sevgilimi, ailemi her şeyi bırakıp gitmenin, burada mutsuz umutsuz ve benden çok daha az kalifiye İK personeline kendimi paralayarak kanıtlamaya çalışmaktan daha iyi bir seçenek olacağını düşünüyorum. Her şey o yolu tercih edince düzelecek mi hiç bilmiyorum hoş, daha kabul de almadım. Fakat en azından gerçekten değer gördüğümü hissettiğim geliştiğim ve öğrendiğimi hissettiğim son yer orasıydı. Dönüp baktığımda en büyük şükredeceğim şey sevdiklerim daima arkamdaydı bu süreçte. Fikirleri olan varsa açığım. Umuyorum hem başka mühendis arkadaşlar ders çıkarır hem de aynı durumda olanlar bi nebze yalnız olmadıklarını görür.