Şimdi kendimi eşşek gibi niye afişe ediyorum? Belki burada birkaç 18 19 yaşında hayatın boktan olduğumu düşünen arkadaşlarımız kendine çeki düzem verir diye.
29 yaşında tek çocuğum anne baba ayrı. Babam ne emekli ne evi var ne arabası var birikim sıfır üstüne kanser ve ilaçlarınınalmadı doktorunu dinlemedi üzerine borçları var. Çalışmadığı bir gün eve para gelmiyor. Ben asgari ücretle çalışıyorum. Artan azıcık parayı ona veriyorum son 2 haftadır ev yüzü görmedim hep babama gittim. Bu arada maaşım kira ve borca gidiyor sosyal hayat sıfır. 300k borç babadan bize girdi. Baba da elden ayaktan düştü. Maddi manevi full ona çalışıyorum ve işin kötü yanı gidişat pek güzel değil.
Ebu cehilin bile karısı var. Ne mamitam ne fb ne bir şeyim var. Tek tabancayım tek çocuğum. Her şeye koşturuyorum. 11 yıldır kara sevdam olan Japon kızdan başka özlediğim dişi yok.
11 yıl önce son paramla hediye aldığım o kızın sdvgilisi olduğunu hediye verdiğim gün öğrendim. 11 yıl oldı ara ara hep yazdım bizden hiç olmadı. Hep bir umut ettim 10 yıl sonra derdimi açtım sen dedim beni bilmiyordun ala nen seni seviyordum.
Biliyormuş ama manitası vae diye yüz vermemiş vs vs. Yani içimde 11 yılluk kara sevda, bastırılmış dürtüler varken hasta babam ve borçlarla uğraşıyorum yaş 29. Bir şey demiyorum hayat böyle işte. Bazılarınız da 18 yaşında yalnız ölecem diye ağlıyorlar
İş bu gönderi hafif alkollü iken yazılmıştır.