ben pes ettim
çocukluğumdan beri romantizmden uzak biriyim, bütün tanıdıklarım ilişkilere girerken ben kendi halimde takıldım. hoşlandığım biri olmadı ki zaten kimseyi hoşlanabileceğim kadar tanıma fırsatım da olmadı. illa bir gün olur diyerek hayatım boyu geçiştirdim, ama o bir günün gelmeyeceğini de pek düşünmemiştim. içimde her zaman bu anın gelmeyeceğini söyleyen ufak bir ses vardı ama görmezden geldim, artık pek de görmezden gelemiyorum.
bu duyguların artık sağlıksız bir seviyeye yaklaştığını da hissedebiliyorum. eskiden arkadaşlarım kendi konuştukları ve takıldıkları kişilerden konu açtıklarında meraklı bir şekilde dinler onlar için mutlu olurdum, ama artık konusu açıldığında yapabildiğim tek şey önceden davrandığım gibi davranmaya çalışmak. insanların aşk hikayeleri de beni sinirlendirmeye ve yormaya başladı.
sosyal medyada ilişkiler hakkında olabilecek herhangi bir videoyu scrollayıp geçiyorum, izlemeye tahammülüm kalmadı. güzel olan kadınların videolarını da direkt olarak geçiyorum, izleyip/görüp herhangi bir atraksiyon hissetmek de acı vermeye başladı.
her zaman daha iyi bir insan olmaya çalıştım, ulaşamadığım ciğere mundar deme davranışından her zaman uzak kaldım. birçok kadın arkadaşım var bunun da bu davranışlarımdan dolayı olduğunu düşünüyorum. kimsenin bana bir ilişki borcu olmadığını biliyorum, iyi bir insan olmaya çalışmayı da bir çıkar amacıyla yapmıyorum, olduğum kişi bu. bu şekilde yetiştirildim. ama sosyal medyada benim kronik olarak yalnız olmamın tek sebebinin "incellik" ve "kadın düşmanlığı" ile açıklanması da canımı sıkmaya başladı. benim hakkımda konuşulmadığını düşünmeye çalışıyorum, alınmamam gerektiğini düşünmeye çalışıyorum ama artık gördüğüm düşüncelerin beni iğnelediğini hissedebiliyorum.
neurodivergent bi insanım ama yetiştirildiğim bölge bu tarz insanlara acımasız olduğu için kendimi normalleşmeye çok zorladım. günün sonunda neurodivergent insanlar için fazla normal, normal insanlar için de fazla garip bir adam oldum. her yere uyabiliyorum ama ait olduğum bir yer yok.
kronik yalnızlığım için artık düşünebildiğim tek sebep olarak çirkinlik kaldı. arkadaşlarım çocukluğumdan beri zaten yakışıklı olduğumu, kilo versem çok havalı bir adam olacağımı falan söylüyorlar ama maalesef ben aynaya baktığımda hissettiğim tek duygu iğrenme oluyor. kilo verdiğimde yakışıklı olacağımı biliyorum, ama yıllarca çektiğim yalnızlık ve ilgisizlik artık normal bir duygu olmaktan çıkıp ruhumu yaralamış ve iz bırakmış gibi hissettiriyor. zayıflayıp yakışıklı olduğumda beni sevecek insanı ne yapayım? etrafımı sarmalayan et parçasından ibaretmişim, kim olduğumun da hiçbir önemi yokmuşum gibi bir hissiyat veriyor.
çirkinlik ve yalnızlık çok zor. görmezden gelmek artık daha da zor.