30 yaş, yalnızlık vb
30 yaşında kendi ayakları üzerinde durabilmiş, spor yapan, aktif çalışma hayatı olan biriyim ve bunların üstüne ekonomik olarak bir problemim yok. Gayette sosyal dışa dönük biri izlenimi veriyorum. Tek başıma seyahatlere çıkıyor ve izinli olduğumda kimseyle vakit geçirmeden kendimle başbaşa kalıyorum. Sağlıklı hissediyorum, sağlıklıyım dönem dönem d vitamini kullanıyorum ama arkadaşlar çok yalnızım. Her yeni günü daha büyük bir yalnızlıkla nasıl geçirdiğime hayret ederek yaşıyorum. Belkide kendimi ben yalnızlaştırmışımdır. Bilmiyorum nerede hata yaptım. Bana karşı en ufak bir hatada yada sadece hissel olarak bile bana karşı kötü düşünen biri varsa onu hayatımdan direk çıkartıyorum. Yeni insanlarla arkadaşlıklar kurmaya çalışırken çok fazla ön yargılı davranıyorum. Gerçek bir arkadaşlık hiç bir zaman kuramadım. Sizce sorun bendemi yada ne bileyim herkes benim gibi ama rolmü yapıyor emin değilim. Belki de inşa ettiğim bu kusursuz hayat, aslında dışarıdan gelecek darbelere karşı kurduğum devasa bir kale. En ufak bir hata sezinlediğimde insanları hayatımdan hızla çıkarmam, aslında kendimi koruma içgüdümün bir sonucu. Ama fark ediyorum ki, o kapıları bu kadar sıkı kapattıkça içeride sadece kendim kalıyorum. İnsanlara hata yapma lüksü tanımadığımda, aslında onlara 'insan olma' şansı da tanımamış oluyorum. Bu mükemmeliyetçi ayıklama süreci, beni güvende tutuyor ama aynı zamanda derin bir sessizliğe mahkum ediyor.