u/Adept-Caregiver791 — reddlx

(Öncelikle bu post intiharla falan alakalı değil, sadece benim düşüncelerimle alakalı. Zaten ölsem de ölmesem de pek bir şey değişmeyecek en azından hayatta olduğum sürede kendim olmak ve yeni insanlarla tanışmak istiyorum.)

Ben 17 yaşında bir lise son öğrencisiyim. Ne arkadaşım var, ne sevgilim ne de gerçek ben. Açıkçası yalan birisini yaşıyorum adeta. Ben felsefeyi çok seven, sorgulamayı çok seven biriyken dışarıda beni dinleyecek insan olmadığı için hep sessiz oluyorum ve konuşmuyorum. Arkadaşım da bu yüzden yok ama gerçi olması için önceden çok uğraşırdım ve kimse beni yanında istemezdi. Bu da aslında içimde hep büyük bir yara bıraktı ve artık pes ettim bu konularda.

İnsanlar beni dışlıyor mu, hayalet muamelesi mi yapıyor? Peki ben ne yapıyorum? Hiçbir şey. Önceden bana laf atanlar vardı peki ben ne derdim onlara? Sırf okul benden nefret etmesin, onların çok arkadaşı var diye yine hiçbir şey. Ezik gibiyim hatta direkt öyleyim ama ne yapayım kılıfım böyle. O kılıfın ardında sadece sevilmek isteyen, birine sarılmak isteyen, sinirlendiğinde içinden gelenleri korkmadan söylemek isteyen birisi var. Kimse göremez ki.

Üniversite sınavına gelirsek. Üniversite değil de oradaki ortam umurumda olacak ve başka bir şehirde olmanın heyecanı çünkü ben bulunduğum şehirden kesinlikle gideceğim. Bulunduğum şehre çoğu kişi çok güzel, neden ayrılmak istiyorsun diyor ama anlayamıyorlar. Ben oradan şehrin doğal güzelliği vs. için değil insanlarından dolayı ve kötü anılarımdan dolayı gitmek istiyorum.

Müzik yapmayı severim ve piyanoda kendi parçalarımı da yaparım. Şarkı söylemeyi de hep sevmişimdir. Tabii ki hiçbir zaman ne okul gösterisinde solist oldum ne de koroda seçildim. Öğretmenler hep başkalarını ön planda tuttu beni de görmezden geldiler. Ben hala durmadım ve şarkı söylemeye de piyano çalmaya da devam ediyorum. Hatırlarım da, parçalarımı okulda çalmak istemiştim eski bir okulumda ve klasik müzik değil diye izin vermemişlerdi. Aslında bu ülkede gençlerin yaratıcılıklarını destekleseler belki sanatseverler daha iyi yerlere gelirdi de neyse o ayrı konu. (konudan bayağı saptım onu fark ettim ajfdshfjsfjkad)

Neyse, ben kendimi bu kadarıyla tanıtmak istedim. Tabii ki daha fazla hayat hikayem ve dramam var ama hepsini anlatmaya çalışsam büyük ihtimalle ne buraya sığar ne de benim zihnimden çıkabilir. Hepinize iyi geceler diyorum. uyumadıysanız uyuyun benim gibi geçe çok kalmayın çünkü uyku düzenim ben böyle yapa yapa bayağı bozuldu.

Öyle çok çok kilolu obez değilim ama olmam gereken kilodan maalesef ki fazlayım. Önceden daha zayıftım fittim fakat yaşadığım psikolojik sıkıntılar vs. beni yemeye sürükledi. Ne yapacağımı bilmiyorum spor diyeceksiniz hayata dair isteğim de girmiş durumda. Psikiyatriste gidiyorum ama bir çözüm bulamıyorum ilaçlarımı düzenli kullansam bile.

Ayrıca ilaçları kullandıktan sonra bu kilo alma başladı. Sırf kilo vereyim diye birkaç hafta bıraktım etkisi olmadı üstüne psikolojim kötüleşti ben de mecbur tekrar almaya başladım. Biliyorum kafama göre yapmamam gerekirdi ama çok takmıştım.

Birisi bana boğazını tutcan yapcak bişey yok dedi de o kadar kolay değil maalesef. Öyle bi dünya olsa hemen kilo vermiştim.

Ne yapıcam bilmiyorum sanki elim kolum bağlı. Ölüm isteği falan da geliyor ama bu kilodan dolayı değil, ailevi sebeplerden.